အႏွစ္ ၆၀လြန္တဲ့အခါမွာ

လြတ္လပ္ေရးရတာအႏွစ္ ၆၀ရွိသြားၿပီ။
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမၻာမွာ၊ အထူးသျဖင့္အာရွတိုက္မွာ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚ လာၾကတယ္။ ဒီအထဲမွာ အိႏိၵယ၊ အင္ဒိုနီးရွားလို လူဦးေရအင္မတန္မ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးေတြလည္းပါတယ္၊ လာအိုလို၊ ကေမၻာဒီး ယားလို ႏိုင္ငံငယ္ေတြလည္းပါတယ္။ စထြက္တုန္းကေတာ့ အားလံုးအတူတူတာထြက္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ရာစုႏွစ္တစ္၀က္ ေက်ာ္လာလို႔ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗမာျပည္က ေနာက္ဆံုးမွာတရြတ္ဆြဲလိုက္ေနတယ္ဆိုတာ ေတြ႔ၾကရတယ္။ နအဖလက္ ထက္ဗမာျပည္ရဲ႕ ဒီေန႔ တဦးခ်င္းဂ်ီဒီပီႏႈန္းက အာစီယံႏိုင္ငံ ေတြထဲမွာေတာင္ အနိမ့္ဆံုး။
အာရွတိုက္မွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး လြတ္လပ္လာတဲ့ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ၿပီးကာလ သမိုင္းေတြကို သုေတသန ျပဳၿပီးယွဥ္လိုက္ရင္ ဗမာျပည္ေလာက္ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖိႏွိပ္မႈျပင္းထန္တာ၊ ရွည္ၾကာတာ၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြ မ်ားျပား တာမရွိဘူးလို႔ ေတြ႔ရမယ္ထင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားခ်င္းအေပၚ ဖိႏွိပ္ရာမွာကမၻာရွားျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ ေတာင္တိုက္ခဲ့ၾကရတဲ့ ကိုရီးယား၊ ဗီယက္နမ္စတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးေတြ ၿပီးျပတ္ကုန္ၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ဆိုတာေတြလည္း အာရွအေရွ႕ ပိုင္းမွာ မက်န္ေတာ့သေလာက္ပဲ။ ဗမာျပည္မွာသာ - စစ္အုပ္စုေတြဟာ (လူဦးေရနဲ႔ အခ်ိဳးအစားတြက္လိုက္ရင္) ကမၻာ့အႀကီး ဆံုး စစ္တပ္ႀကီးတည္ေဆာက္၊ ျပည္တြင္းစစ္ကိုတမင္ေမြးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးစစ္တိုက္စားေနတယ္။
လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ျပည္တြင္းစစ္၊ အမႊာလိုေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးဟာ ဒီစစ္ေၾကာင့္အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီၫႊတ္ေရး မတည္ေဆာက္ႏိုင္ပဲ အမ်ိဳးသားစီးပြားေရးဟာ အဘက္ဘက္ကႁခြတ္ျခံဳက်လာခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ေျပာင္းျပန္ ဒီစစ္ေၾကာင့္ပဲ စစ္အုပ္စု ခါးပိုက္ေဆာင္စစ္တပ္ႀကီးဟာ ႀကီးထြားသထက္ႀကီးထြားလာ၊ စစ္အုပ္စုနဲ႔အေပါင္းပါေတြ ခ်မ္းသာသတက္ခ်မ္းသာလာတယ္။ အေရွ႕ေတာင္နဲ႔ ေတာင္အာရွမွာ အေစာဆံုးလြတ္လပ္ေရးရေအာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ဟာ ႏိုင္ငံတကာအစည္းအေ၀း ေတြမွာ ေခါင္းမေမာ္ႏိုင္ယံုမက ဟိုလူကေ၀ဖန္၊ ဒီလူကဆံုးမနဲ႔မုိ႔ ေခါင္းပုေနရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ေနရတယ္။
နအဖဟာ ဗမာျပည္ကို ကမၻာ့အလယ္မွာဂုဏ္ယူႏိုင္ေအာင္ ဘာေတြမ်ားစြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့သလဲ။ စီးပြားေရး- တတိယႏိုင္ငံအဆင့္ကေန စတုတၳႏိုင္ငံအဆင့္ေလွ်ာက်ၿပီး အေႂကြးေတြလည္ပင္းေရာက္ေနတယ္ (ဒါေတာင္သူမ်ားေတြက ေခ်းမေပးၾကလို႔၊ နအဖကေတာ့ အေႂကြးသာရရင္ ဆင္ေတာင္အလကားယူမယ္ဆိုတဲ့ဟာမ်ိဳး)။ လူမႈေရး- လူမႈဖူလံုေရးခံစား ခြင့္၊ အမေတာ္ေၾကး စတာေတြဟာ သဏၭာန္သာသာေတာင္မွမရွိေတာ့။ ရွိသူနဲ႔မရွိသူ၊ လူတန္းစားကြဲျပားမႈသိသာျခားနားလြန္း လို႔ တရား႐ံုး၊ ျဖန္ေျဖေရး႐ံုး စတာေတြအားလံုးဟာ တံဆိပ္တံုးႏွိပ္ရာသက္သက္ျဖစ္ကုန္တယ္။ က်န္းမာေရး- စစ္အုပ္စုထိပ္သီး ပိုင္းသာမက ေငြးေၾကး တတ္ႏိုင္သူမွန္သမွ် ျပည္ပထြက္ေဆးကုေနၾကတယ္။ အာဟာရမျပည့္စံုသူေတြ၊ ေဆး၀ါးမတတ္ႏိုင္သူ ေတြ အမ်ားဆံုးရွိေနတဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာမွ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါက အဆိုး၀ါးဆံုးႏွိပ္စက္ေနတယ္။ ပညာေရး- ကိုလိုနီေခတ္တုန္း က အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံေတြကလူေတြ ဒီမွာလာၿပီးပညာမ်ိဳးစံုသင္ယူၾကတာေတြရွိတယ္။ အခုေတာ့ သားသမီးကို ျပည္ပပို႔ပညာ သင္ၾကားေစေရး၊ ျပည္ပမွာပဲအလုပ္ အကိုင္ ရရွိေစေရးဟာ မိဘေတြရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုျဖစ္ေနၿပီ။ ႏိုင္ငံေရး- လက္ရွိကမၻာမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမား အေရအတြက္ အမ်ားဆံုးနဲ႔ သက္တမ္းအရွည္ဆံုးစံခ်ိန္တင္ထားတယ္။
လြတ္လပ္ေရးဟာ ဘာအဓိပၸာယ္မ်ားရွိေသးသလဲေမးစရာျဖစ္ေနတယ္။ အာဇာနည္အဆက္ဆက္တို႔ အသက္ေပး တိုက္ပြဲ ၀င္ခဲ့တာဟာ ဒီစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ေကာင္းစားဖို႔လားလို႔လည္း ေမးစရာျဖစ္ေနတယ္။
လြတ္လပ္ေရးကို လြယ္လြယ္ကူကူရခဲ့တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြအသိဆံုးပဲ။ နယ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ငံႀကီးေတြခ်င္း စစ္ပြဲေတြ အသြင္နဲ႔ ထိပ္တိုက္ေဆာင့္ေနၾကတဲ့အၾကားက ကိုလိုနီအမ်ိဳးသားတရပ္က လြတ္လပ္ေရးရဖို႔လံုးပမ္းရတယ္ဆိုတာ စြန္႔လႊတ္ပိုင္း ျဖတ္မႈေတြလိုသလို နည္းပရိယာယ္ေတြလိုလွတယ္။ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီသခင္ေတြရဲ႕ ၉၁ ဌာန၊ ဒိုင္အာခီစတဲ့ မ်က္ ေစ့လည္စရာ ေခ်ာ့ျမႇဴမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုဖယ္ရွားၿပီး ဓနသဟာယႏိုင္ငံစာရင္းထဲေတာင္မ၀င္တဲ့ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကို ရေအာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရတာ ဗမာျပည္က အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ အဆက္ဆက္နဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဂ်ပန္ေပးတဲ့လြတ္လပ္ေရးကို ပါးနပ္စြာအသံုးျပဳၿပီး ဂ်ပန္ကိုျပန္ေတာ္လွန္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ယူစရာအခ်က္လည္းရွိေသးတယ္။
အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ ေတာင္အာရွမွာအေစာဆံုးလြတ္လပ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံဟာအခုအခါမွာ အဘက္ဘက္ေနာက္အက် ဆံုးျဖစ္ေနရတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္မို႔ ဒီအျဖစ္ေရာက္ရတယ္ဆိုတာ ဘာမွအျငင္းပြားစရာမရွိတဲ့အခ်က္ျဖစ္တယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ ဗမာႏိုင္ငံကိုကမၻာ့အလယ္မွာ ဂုဏ္နဲ႔ျဒပ္နဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ေစဖို႔၊ ေခတ္မီစက္မႈ၊ သိပၸံနည္းပညာမ်ားထြန္းကားတဲ့၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ေစဖို႔ဆိုရင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖယ္ရွားရမယ္ဆိတာလည္း ရွင္းေနတယ္။
ဗမာျပည္သားမ်ားအေနနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသလိုပဲ စည္းလံုးညီၫႊတ္မႈ၊ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံ မႈ၊ နည္းပရိယာယ္ႂကြယ္၀မႈေတြ ေဖာ္ျပၾကရအုန္းမယ္။
ဒီေန႔အခါမွာ ႏိုင္ငံတကာ့အေျခအေနက ဗမာျပည္သူျပည္သားေတြ ကိုယ့္ဖာသာလံုးပမ္းတိုက္ခိုက္မွရမယ္ဆိုတာကို ျပဌာန္းေနတယ္။ ကယ္တင္ရွင္ေမွ်ာ္ကိုးမႈ၊ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြကို ဖယ္ရွားၿပီး ‘ငါသာလွ်င္အရွင္သခင္၊ ငါသာလွ်င္ ငါ့သမိုင္း ဖန္ တီးသူ’ ပီသစြာ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကရမွာပဲ။ စစ္အုပ္စုကို ထိထိေရာက္ေရာက္ထိုးႏွက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ စက္ တင္ဘာအေရးအခင္း စိတ္ဓာတ္ေတြကိုကိုင္စြဲ၊ အဲဒီက သင္ခန္းစာေတြထုတ္၊ အတုယူစရာေတြယူၿပီး ေအာင္ပြဲအလံကိုလႊင့္ ထူၾကပါစို႔။
၂၀၀၈ခုႏွစ္ကို တိုက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓာတ္၊ ေအာင္ပြဲခံသႏၷိဌာန္နဲ႔ လွမ္း၀င္ၾကပါစို႔။

ဗၾသ

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ခ်ီႏွင့္ သူ၏ခုႏွစ္မ်ား

ဇင္ဇင္

“ႀကီးျမတ္တဲ့ ဘယ္အလုပ္မ်ဳိးကိုျဖစ္ပါေစ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ဖို႔အတြက္ ျပင္းထန္ျပင္းျပတဲ့ ခံစားမႈဟာ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္၊ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ျပင္းျပတဲ့ခံစားမႈနဲ႔ရဲရင့္မႈဟာ တခြက္စာနဲ႔မလံုေလာက္ဘူး။ အဆက္ မျပတ္ ေသာက္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြပါပဲ”
ခ်ီက သူ႔မိဘေတြထံ စာေရးသည့္အခါ ထိုကဲ့သို႔ပင္သူ႔စိတ္ဓါတ္ကို ရင္ဖြင့္တတ္သည္။ ခ်ီ၏ဘ၀တြင္ ႀကီးျမတ္သည့္ လုပ္ငန္းႏွစ္ခုကို လုပ္ခဲ့သည္။ လူတို႔၏ ေရာဂါဘယႏွင့္အသက္ကို ကာကြယ္ကယ္တင္သည့္ ဆရာ၀န္အလုပ္။ ေနာက္အလုပ္တခုက မတရားဖိႏွိပ္ေသြးစုပ္ခံရသည့္ဘ၀မ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႐ုန္း ကန္ ႀကိဳးပမ္းသည့္ ေတာ္လွန္ေရးသမားအလုပ္၊ တကယ္က ခ်ီ၏ဘ၀တခုလံုးသည္ လက္တင္အေမရိက ျပည္သူ တို႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရးတြင္ နစ္ျမႇဳပ္ေနခဲ့ေလသည္၊

ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးတြင္ အေမရိကန္သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္သာမက လက္တင္အေမရိကႏိုင္ငံ မ်ားကိုပါ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ နယ္ခ်ဲ႕လာခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ နယ္ခ်ဲ႕ျပင္္သစ္ႏွင့္ ၿဗိတိသ်တို႔နယ္ခ်ဲ႕ ေသြး စုတ္သည့္ အေျခခံစခန္းကို အေမရိကန္က အစားထိုး၀င္ေရာက္ေနရာ ယူခဲ့သည္။ အရင္းရွင္နယ္ခ်ဲ႕တို႔ စားခြက္ (စခြက္) လု အာဏာၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သည့္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီးေနာက္ နယ္ခ်ဲ႕လက္သစ္ေၾကာင့္ အာရွ အာဖရိကႏွင့္ လက္တင္အေမရိကတို႔မွာ ပို၍မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဆင္းရဲငတ္မြတ္ျခင္းႏွင့္အတူ လူ႔အခြင့္ အေရး။ ဒီမိုကေရစီတို႔ကို ဆံုး႐ႈံးလက္လြတ္ခဲ့ၾကရသည္။

ေတာ္လွန္ေရးသမားဆရာ၀န္ခ်ီသည္ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူ တို႔ဘက္ကရပ္တည္ေတာ္လွန္ခဲ့သည္။ ဆရာ၀န္ အျဖစ္ႏွင့္ပင္ သာမန္ဆရာ၀န္မ်ားကဲ့သို႔ ေဆးကုသရင္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနလို႔ရရဲ႕သားႏွင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား မေအးခ်မ္း မသာယာသည့္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ရသလဲ။ မတရားဖိႏွိပ္။ မတရားအ ျမတ္ထုတ္ ေသြးစုတ္ေနသည္ကို လက္ပိုက္ၾကည့္ မေနႏွိင္၍ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုတြင္ စြဲကပ္ေနေသာ အနာ ေရာဂါေတြထက္ဆိုး၀ါးေသာ ေသြးစုတ္ျခယ္လွယ္ ခံလူမႈဘ၀ကပ္နာကို ေတာ္လွန္ေရးျဖင့္ ကုသလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးခရီးကား ခက္ၾကမ္းလွေပစြ။ အသက္ေပး ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္မႈျဖင့္သာ ထိုခက္ၾကမ္း တမ္းမႈမ်ားအားလံုးကို ေနာက္ေၾကာ ဘက္တြင္ထားခဲ့ႏိုင္သည္၊ ခ်ီက ထိုသို႔ေပးဆပ္ရဲသူ။ ေပးဆပ္၀ံ့သူ။ မည္ကဲ့ သို႔ေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားပင္ျဖစ္ေစ ျပည္သူလူထုလြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ခိုင္မာျပတ္သားသည့္ ယံုၾကည္ ခ်က္၊ စိတ္ဓါတ္၊ ဇြဲသတၱိတို႔ႏွင့္ ေတာ္လွန္႐ုန္းကန္ေသာအခါ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္မႈျဖင့္ အခက္အခဲေတာင္တန္းမ်ား ကို ေနာက္ေၾကာဘက္တြင္ ထားခဲ့ႏိုင္ၾကေလေတာ့သည္။ ထို႔့ေၾကာင့္လည္း ေတာ္လွန္ေရးသမားတိုင္းသည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားႏွင့္ ေတာက္ပၿပိဳးျပက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ခ်ီသည္ ထိုေတာ္လွန္ေရးသမားေတြထဲက စံနမူနာျပသေကၤတ တခုျဖစ္သည္။

တခ်ဳိ႕က တကိုယ္ေရလြတ္ေျမာက္ေရး ကိုသာလုပ္သူ၊ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာလ်င္ၿပီးေရာ ဆိုသည့္သူ။ တကိုယ္ေရေကာင္းစားေရး၊ မိိသားစုေကာင္းစားေရးကိုသာ ႀကိဳးပမ္းသူ။ တခ်ဳိ႕က မိမိတို႔တစုတဖဲြ႔ေကာင္းစား ေရး လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္စြမ္းေဆာင္ အားထုတ္သူ၊ ထိုကဲ့သို႔ေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားထက္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းတရပ္ လံုး လူတန္းစားတရပ္လံုး လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေရွး႐ႈဦးတည္လ်က္ အသက္စြန္႔ႀကိဳးပမ္းလႈပ္ရွား သူတို႔မွာႀကီး ျမတ္၊ ျမင့္ျမတ္လွေပစြ။ သိကၡာမဲ့ေသာ တကိုယ္ေကာင္းသမားတို႔ႏွင့္ တန္ဘိုးျခင္းမယွဥ္ သာေတာ့ေပ။
အဖိႏိွပ္ခံလူတန္းစားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရးထက္ ႏိုင္ငံတကာ အဖိႏွိပ္ခံလူထု လြတ္ေျမာက္ေရးကိုပို၍ အားသန္ရည္စူးခဲ့သူ ေျပာက္က်ားေတာ္လွန္ေရး ဆရာ၀န္ႏွစ္ဦးကေတာ့ ေဒါက္တာခ်ီေဂြဗာရားႏွင့္ ေဒါက္တာ ေနာ္မင္ဗက္သြန္းတို႔ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာေနာ္မင္ဗက္သြန္းက သန္းေပါင္းရွစ္ရာေက်ာ္ တ႐ုတ္လူထုလြတ္ေျမာက္ ေရးတိုက္ပြဲတြင္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မေတာ္သားအနီတို႔ႏွင့္အတူ အသက္ေပးစြန္႔လႊတ္ခဲ့သည့္ ေျပာက္က်ားဆရာ ၀န္၊ ေဒါက္တာခ်ီက က်ဴးဘား၊ ကြန္႐ုိ၊ ဗိုလစ္ဗီးယားႏွင့္ လက္တင္အေမရိကမွ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူတို႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရးတြင္ အသက္ေပးပါ၀င္ခဲ့သည့္ ေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ႀကီး။ အဖိႏိွပ္ခံလူမ်ိဴးစံု အမ်ဳိးသားျပည္သူလူထု မ်ားလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ယေန႔တုိင္႐ုန္းးကန္လႈပ္ရွားေနသည့္ ေတာ္လွန္ေရး သမားတိုင္းသည္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ မြန္ျမတ္သူလွသူမ်ားအျဖစ္၊ ဇြဲသတၱိ စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခန္႔သည့္ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ခ်ီႏွင့္ ဗက္သြန္းတို႔ႏွင့္အတူ ေတာက္ပေနခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

(၂)
ဤေဆာင္းပါးတြင္ ခ်ီ၏ေတာ္လွန္ေရးသမားဘ၀ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးလႈပ္ရွားမႈကို ထင္ဟပ္သည့္ ခ်ီ၏ ရက္စြဲ အလိုက္ျဖစ္စဥ္မ်ားကို (Che Time Line) ကိုေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အေျခအေန မ်ားကိုလည္း ခ်ီ၏ရက္စြဲျဖစ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညႇိၾကည့္ႏိုင္မွာျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး အ ေျခအေနကို ၾကည့္လ်င္အေမရိကန္ နယ္ခ်ဲ႕ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံမ်ားဋိ္ပကၡ နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ႏွင့္ ေသြးစုတ္အဖိႏွိပ္ခံ အာရွ အာဖရိက လက္တင္အေမရိကတို႔မွ ျပည္သူမ်ား၏ ပဋိပကၡတိုက္ပြဲမ်ားက တင္းမာေနဆဲ။ ေဒသဆိုင္ရာ စစ္ပြဲ မ်ားကေတာက္ေလာင္ဆဲျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ အရင္းရွင္နယ္ခ်ဲ႕မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ျပင္သစ္၊ ဒတ္ခ်္၊ စပိန္၊ ေပၚတူဂီႏွင့္ ၿဗိတိသ်တို႔ တစထက္တစ ေန၀င္ခဲ့သည့္ကာလ။ ဂ်ာမဏီႏွင့္ ဂ်ပန္ တို႔လံုး၀စစ္႐ႈံးသည့္ ကာလတြင္ အေမရိကန္နယ္ခ်ဲ႕က ကမၻာကိုလႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ေရး လုပ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးတြင္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး အမ်ဳိးသားလြတ္ ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲမ်ားမွာ ပိုမိုျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ ထိုကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ ေရး၊ စီးပြားေရး ေနာက္ခံကားခ်ပ္ကို အၾကမ္းမ်ဥ္းသိရွိထားမွသာ ခ်ီ၏ရက္စြဲအလိုက္ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ပို၍ၾကည္လင္ ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ျမင္နိုင္မွာ ျဖစ္သည္။


၁၉၂၈ ဇြန္ ၁၄။ ။ ဖခင္ အာနက္စတိုေဂြဗာရာလင့္ခ်္ (Ernesto Guevara Lynch) ႏွင့္ မိခင္စီလီယာ ဒီလာဆာနာ (Celia de Laserna) တို႔ကသားသမီး ငါးေယာက္အနက္ သားအႀကီးဆံုး အာနက္စတို ေဂြဗာရာ ဒီလာဆာနာ (ခ်ီ ) ကိုအာဂ်င္တီးနား (Argentina) တြင္ေမြးဖြားသည္။
၁၉၅၀ ဇႏၷ၀ါရီ ၁။ ။ အာဂ်င္တီးနားေျမာက္ပိုင္းကို စစ္တပ္စက္ဘီးျဖင့္ ခရီးထြက္လွည့္လည္ခဲ့ရာ မိုင္သံုးေထာင္ ခရီးေပါက္ခဲ့သည္။ (အသက္ ၂၂ )
၁၉၅၂ ဇႏၷ၀ါရီ မွ ဇူလိုင္ အထိ။ ။ သူငယ္ခ်င္း အယ္လ္ဘာတိုဂရာဒိုနာ (Alberto Granado) ႏွင့္အတူ ကိုလိုနီကုဌႏူနာစြဲကပ္ေနေသာ ပီ႐ူး (In a Leper colony in peru) ႏွင့္သြားေရာက္လည္ပတ္။ ပီ႐ူူး မွာအလုပ္လုပ္ လိုက္ေသးသည္။
မတ္လ ၁၀။ ။က်ဴဘားတြင္ ဖူဂ်င္စီယို ဘာတစၥတာ အာဏါသိမ္းခဲ့သည္။
၁၉၃၅ ဇြန္ ၁၂။ ။ ဆရာ၀န္ဘြဲ ့ ကိုရရွိခဲ့။
ဇူလိုင္ ၆။ ။ လက္တင္အေမရိက တခြင္သို႔ ခရီးထြက္ခဲ့သည္။
ဒီဇင္ဘာ။ ။ ခ်ီသည္ ေကာ့စ္တာရီကာ (Costa Rica) ႏွင့္ဆင္ဂ်ဳိး (San Jose) တို႔တြင္တိုက္ပြဲ၀င္ ခဲ့ၾကသူမ်ားထဲမွ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့ၾကသည့္ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားႏွင့္ ပထမဆံုး အဆက္အသြယ္ရရွိခဲ့သည္။
ဒီဇင္ဘာ ၂၄။ ။ ဂြါတီမာလာ (Guatemala) သို႔ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ဂ်က္ကိုဘိုအာဘင္ (Jacobo Arbenz) အစိုးရက လယ္ယာေျမ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေရးလုပ္ေနသည့္ကာလ။
၁၉၅၄ ဇႏၷ၀ါရီ၊ ဇြန္လ။ ။ အလုပ္မ်ိဴးစံုကို လုပ္ကိုင္ရင္း ခ်ီသည္ မာ့စ္၀ါဒကိုေလ့လာေနခဲ့။ က်ဴးဘားမွ ထြက္လာခဲ့သည့္ က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားကို တစထက္တစ ထိေတြ႔ရင္းႏွီးလာခဲ့သည္။
ဇြန္ ၁၇။ ။ အေမရိကန္ စီအိုင္ေအ (CIA) ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံျပဳသည့္ေၾကးစားစစ္သားမ်ား ဂြါတီမာသို႔ က်ဴးေက်ာ္ လြမ္းမိုးလာခဲ့သည္။(၄)
ဇြန္ ၂၇။ ။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ဂ်က္ကိုဘိုအာသင့္ဇ္ ရာထူးမွႏုတ္ထြက္။
ၾသဂုတ္။ ။ အေမရိကန္ စီအိုင္ေအ ေၾကးစားတတ္မ်ားက ဂြါတီမာလာ ၿမိဳ႕ကို၀င္ေရာက္စီးနင္းၿပီး ဂ်က္ကိုဘိုအာ သင့္၏ အစိုးရကိုေထာက္ခံသူမ်ားအား အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။ ခ်ီသည္လည္း အာဂ်င္တီးနား သံ႐ုံးကို တိတ္တဆိတ္ ထြက္ေျပးခိုလံႈခဲ့ရ။
စက္တင္ဘာ ၂၁။ ။ မက္စီကိုၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္ရွိလာၿပီး ဆရာ၀န္အျဖစ္အလုပ္လုပ္၊
၁၉၅၅ ေမ ၁၅။ ။ က်ဴးဘားတြင္ ကပ္စ္ထ႐ုိႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ားအက်ဥ္းေထာင္မွ ျပန္လြတ္လာၾကသည္။ (၁၉၅၃ ဇူလိုင္ ၂၆ တြင္ က်ဴးဘားရွိ မြန္ကာဒါဘားရက္စ္ အက်ဥ္းေထာင္ကို ကပ္စ္ထ႐ုိတို႔စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ့။ ဘာတစ္ စတာအစိုးရကို စတင္ေတာ္လွန္ခဲ့စဥ္ ကပ္စ္ထိ႐ုိႏွင့္ သူ၏ရဲေဘာ္မ်ားအဖမ္းခံခဲ့ရ။ ေထာင္က်ခဲ့ၾကသည္။)
ဇြန္။ ။ ခ်ီႏွင့္ အာ႐ုရယ္ ကပ္စ္ထ႐ုိ (Raul Castro) တို႔ေဆြးေႏြး။
ဇူလိုင္ ၇။ ။ က်ဴးဘားႏီုင္ငံထဲသို႔ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး တင္ပို႔ရန္အတြက္ ဖီဒယ္ကပ္စ္ထ (Ffidel Castro) မက္စီကိုသို႔ေရာက္လာ။
ဇူလိုင္။ ။ ခ်ီႏွင့္ကပ္စ္ထ႐ုိတို႔ ေတြဆုံခဲ့ၾက။ ခ်ီႏွင့္သူ၏ အဖဲြ႔ေျပာက္က်ားစစ္သင္တန္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾက။ ထို အခ်ိန္မွစတင္၍ အာနက္စကိုေဂြဗါယာကိုသူ၏ရဲေဘာ္မ်ားက “ငါတို႔ရဲ႕ဆရာ၀န္” Che “ခ်ီ” ဟူ၍ ဂုဏ္ျပဳေခၚေ၀ၚ ၾကရာမွ “ ခ်ီ ” အမည္ကိုစတင္ရရွိ ခဲ့သည္။
ၾသဂုတ္ ၁၈။ ။ ဂြါတီမာလာတြင္ေတြ႔ရွိခဲ့သည့္ ပီ႐ူးႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူ ပီ႐ူးအမ်ိဴးသမီး (Peruvian) ေဟလ္ဒါ ဂါဒီယာ (Hilda Gadea) ႏွင့္ ခ်ီတို႔လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္.
၁၉၅၆ ဇြန္ ၂၄။ ။ ဆရာ၀န္ခ်ီႏွင့္ ဖီဒယ္ကပ္စ္ထ႐ိုတို႔ ၂၆ ဦးတရားမ၀င္ေနထိုင္သည့္ပုဒ္မျဖင့္ မက္စီကိုတြင္ ေထာင္က်ခဲ့သည္။ ခ်ီက ၅၇ ရက္ေထာင္က်။
ႏုိ၀င္ဘာ ၂၅။ ။ ခ်ီအပါအ၀င္ ေျပာက္က်ားတပ္ဖဲြ႔ ၀င္ ၈၂ ဦးတို႔ ဂရင္းမာ (Granma) သေဘၤာျဖင့္ မက္စီကိုမွ ထြက္ခြါလာခဲ့။
ဒီဇင္ဘာ ၂။ ။ က်ဴးဘား အေ႔႐ွေျမာက္ကမ္းေျခသို႔ ဂရင္းမာ သေဘၤာဆိုက္ေရာက္။
ဒီဇင္ဘာ ၅။ ။ ဘာတစ္စတာအစိုးရက ခ်ီတို႔ကို ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္ခဲ့ၾက။ အမ်ားစု အသတ္ခံရ။ တခ်ိဳ႕လက္ရ ဖမ္းမိျခင္းခံရ။ ခ်ီက ဒဏ္ရာရၿပီး ကပ္စ္ထ႐ိုအုပ္စုႏွင့္ကဲြသြား။
၁၉၅၇ ဇႏၵ၀ါရီ ၁၇။ ။ လာပလာတိုရွိ စစ္တပ္ကို ခ်ီတို႔သူပုန္တပ္ကသိမ္းယူ။
ေမ ၂၈။ ။ အယ္ယူဗာ႐ုိး (El Uvero) ၿမိဳ႕ေစာင့္တပ္ကိုထပ္မံ၍ လက္ရသိမ္းပိုက္လိုက္သည္။
ဇူလိုင္။ ။ ဒုတိယေျမာက္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္တြင္ ခ်ီသည္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ရာထူးတိုးျမႇင့္ျခင္းခံရ။
၁၉၅၈ ဇူလိုင္။ ။ ေတာ္လွန္ေရး ေျပာက္က်ားတပ္က ဘာတစ္စတာရဲ ႔တပ္ေတြကို အယ္လ္ ဂ်ီ႐ူရီ (El Ji gue) ႐ႈံးနိမ့္။ ဆုတ္ခြါလာခဲ့ၾကရ။
ၾသဂုတ္ ၃၁။ ။ က်ဴးဘားအလယ္ဗဟိုေဒသမွာ တပ္ရင္းတရင္းကို ခ်ီကထပ္မံတည္ေထာင္ဖဲြ႔စည္းလိုက္ သည္။
ေအာက္တိုဘာ ၁၆။ ။ ခ်ီ၏ေတာ္လွန္ေရးတပ္သည္ အက္စကင္ဘာရီ (Escambray) ေတာင္တန္းေဒသကို ေရာက္လာခဲ့သည္။
ဒီဇင္ဘာ ၂၈။ ။ ခ်ီ၏တပ္သည္ လပ္စ္ဘယ္လ္စ္ (Las Vilas) ျပည္နယ္၏ ၿမိဳ႕ေတာ္၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ သည္။
၁၉၅၉ ဇႏၵ၀ါရီ ၁။ ။ က်ဴးဘားအစိုးရေခါင္းေဆာင္ ဘာတစ္စ္စတာ (Batista) ထြက္ေျပး။ ခ်ီတို႔တပ္က စင္တာကလာရာ (Santa Clara) ၿမိဳ႕ကိုသိမ္းပိုက္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဟားဗားနား ( Havana) ကိုသိမ္းပိုက္ရန္ ဆက္လက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္။
ဇႏၷ၀ါရီ ၂။ ။ ကပ္စထ႐ုိ (Castro) ကေခါင္းေဆာင္ၿပီးလူထုတိုက္ပြဲ ကိုေဖာ္ထုတ္ခဲ့။ အေထြေထြသပိတ္ႀကီး ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး အစိုးရလုပ္ငန္းေတြ လံုး၀ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့။
ဇႏၷ၀ါရီ ၃။ ။ ဟားဗားနားရွိ ၿမိဳ႕ေစာင့္တပ္ကို ခ်ီတို႔ေတာ္လွန္ေရး ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားက တိုက္ခိုက္သိမ္း ယူ။ ဟားဗားနားက်ဆုံး။ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ခ်ီေရာက္လာ။
ဇႏၷ၀ါရီ ၈။ ။ ဖီဒယ္ကပ္စထ႐ုိ (Fidel Castro) ဟားဗားနားေရာက္လာ။
ေမ ၁ရ။ ။ လယ္ယာေျမ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့။
ဇြန ၂။ ။ ခ်ီႏွင့္အယ္လီရာဒါ မာခ်္ (Aleida March) တို႔ လက္ထပ္။ (ဒုတိယေျမာက္ အိမ္ေထာင္ ျပဳျခင္း။)
ဇြန္ ၁၂ မွ ၁၈။ ။ အာရွ၊ အာဖရိက၊ ဥေရာပသို႔ခရီးထြက္။ စီးပြားေရးႏွင့္ အတတ္ပညာအတြက္ ညႇိႏိႈင္းေဆြး ေႏြး။ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ရယူခဲ့။ က်ဴးဘားသို႔ ျပန္လာ။
ေအာက္တိုဘာ ၇။ ။ လယ္ယာေျမ ျပဳျပင္ေျပာင္လဲေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသားစက္မႈလုပ္သားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ခ်ီကို ခန္႔ အပ္ခဲ့ၾက။
ႏုိ၀င္ဘာ ၂၆။ ။ အမ်ဳိးသားဘဏ္ဥကၠဌအျဖစ္ ခ်ီခန္႔အပ္ျခင္းခံရ။
၁၉၆၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၁။ ။ ဆိ္ုဗီယက္ယူနီယံ၊ အေရွ႕ဂ်ာမဏီ၊ ခ်က္ကိုစလိုဗက္ကီးယား၊ တ႐ုပ္ျပည္ႏွင့္ ေျမာက္ ကိုရီးယားတို႔ကို ခ်ီသြားေရာက္ ၂ လခရီး။
၁၉၆၁ ေဖဖ၀ါရီ ၂၃။ ။ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနကိုက်ဴးဘားအစိုးရ ထူေထာင္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ခ်ီသည္စက္မႈ ၀န္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။
ဧၿပီ။ ။ အေမရိကန္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပထားသည့္ ေၾကးစားက်ဴးဘား ၁၅၀၀ တို႔က်ဴးဘားကို၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ သံုးရက္အတြင္းမွာ အေမရိကန္ ေၾကးစားတို႔၏တိုက္ပြဲ ၿပီးဆံုးသြားသည္။
ၾသဂုတ္ ၈။ ။ အေမရိကန္ႏွင့္ က်ဴးဘားတို႔ ပူးတြဲညီလာခံတရပ္ ျပဳလုပ္ရာတြင္ ခီ်သည္ စက္မႈ၀န္ႀကီး ျဖစ္ လာခဲ့သည္။
၁၉၆၂ ၾသဂုတ္ ၂၇ ၊ ၊ ဆိုဗီယက္ယူနီ ယံသို႔ခ်ီ သြားေရာက္လည္ပတ္။
ေအာက္တိုဘာ ၂၂။ ။ သမတ ကေနဒီ (Kennedy) ကက်ဴးဘား ကၽြန္းကိုေရတပ္နဲ႔ ၀ိုင္းပတ္ပိတ္ဆို႔ထား မယ့္အျပင္ ႏ်ဴကလီးယားဒံုးက်ည္မ်ာကိုပါ ထပ္မံပူးတြဲ ရရွိေစမွာျဖစ္တယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ေၾကာ္ျငာ။
ေအာက္တိုဘာ ၂၈။ ။ ဆိုဗီယက္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ခ႐ုေရွာ့ (Khrushev) က “က်ဴးဘားဒံုးက်ည္ ျပႆနာ ” Cuban missike crisis ကိုရပ္ဆိုင္းျပစ္ဖို႔၊ ေရတပ္ပိတ္ဆို႔မႈကို အဆံုးသတ္ေစဖို႔ေဆာင္ရြက္။
၁၉၆၃ ဇူလိုင္ ၃။ ။ ျပင္သစ္နယ္ခ်ဲ႕တို႔ကၽြန္ဘ၀မွ မၾကာခင္က လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည့္ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယား (Algeria) သြားေရာက္လည္ပတ္။ သမတ အာမက္ဘင္ဘယ္လာ(Ahmed Ben Bella ) ႏွင့္ေတြ႔ဆံု။
၁၉၆၄ ဒီဇင္ဘာ ၉။ ။ အေမရိကန္၊ နယူးေယာက္ရွိ ကုလသမဂၢ ညီလာခံတက္ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အယ္ဂ်ီးယီးယား၊ မာလီ (Mali)၊ ကြန္႐ို (congo)၊ ႐ုိင္နီယာ (Guinea)၊ ဂါနာ (Ghana)၊ တန္ဇံနီးယား (Tanzania) ႏွင့္ အီဂ်စ္ (Egypt) ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သံုးလသြားေရာက္လည္ပတ္။
၁၉၆၅ မတ္ ၁၄။ ။ က်ဴးဘားကို ခ်ီ ေခတၱျပန္ေရာက္လာ။
ဧၿပီ ၁။ ။ ကြန္႐ိသူပုန္ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမ်ားကို ကူညီရန္အတြက္ ကပ္စ္ထ႐ုိကို ခ်ီကအေရးေတာင္းဆိုခဲ့။
ဒီဇင္ဘာ။ ။ က်ဴးဘားသို႔ ခ်ီလွ်ဳိ႕၀ွက္ ျပန္ေရာက္လာ။ ကြန္႐ုိေတာ္လွန္ ေရးကိုျမႇင့္တင္ရန္ႏွင့္ ဗိုလယား (Bolivia) ေတာ္လွန္ေရးကို အစပ်ိဴးႏုိင္ရန္အတြက္ ျပန္လာ။
၁၉၆၆ ႏို၀င္ဘာ ၄။ ။ ခ်ီ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ဗိုလစ္ဘီးယား ကို၀င္ေရာက္လာခဲ့။
၁၉၆၇ မတ္ ၂၃။ ။ ဗိုလစ္ဗီးယားစစ္တပ္ကို ေျပာက္က်ားတပ္က စတင္တိုက္ခုိက္။ ပထမဆံုးတိုက္ပြဲမွာ ေျပာက္က်ားတို႔ေအာင္ျမင္ခဲ့ စစ္တပ္က အက်အဆံုးမ်ား ထြက္ေျပးခဲ့ရ။
ဧၿပီ ၁၆။ ။ အာရွ အာဖရိက လက္တင္အေမရိက ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး ညီလါခံသို႔ခ်ီက ေၾကညာခ်က္တေစာင္ ေပးပို႔ခဲ့၊ ဗီယက္နမ္ စစ္ပဲြႏွင့္ ဗီယက္နမ္ ျပည္သူတို႔ လြတ္ေျမာက္ေရးမွာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကဖို႔ ခ်ီက အေလးအနက္ ေတာင္းဆိုခဲ့။
ၾသဂုတ္ ၄။ ။ ေတာ္လွန္ေရးေျပာက္ က်ားတပ္မ်ား ခိုေအာင္းရာ အဓိကေနရာကို ဗိုလစ္ဘီးယား စစ္တပ္က စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ့။
စက္တင္ဘာ ၂၆။ ။ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားကို စစ္တပ္က၀ိုင္းပတ္ထားၾက။
ေအာက္တိုဘာ ၈။ ။ ခ်ီႏွင့္ေျပာက္က်ား ၁၇ ဦးတို႔ ေထာင္ေျခာက္ဆင္ကာ လက္ရဖမ္းဆီးျခင္းခံခဲ့ရ။ ခ်ီမွာ ဒဏ္ရာေတြႏွင့္ အဖမ္းခံရ။
ေအာက္တိုဘာ ၉။ ။ ဗိုလစ္ဗီးယားအစိုးရႏွင့္ အေမရိကန္အစိုးရ၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ ခ်ီႏွင့္ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦး ကို သတ္ျဖတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္။
၁၉၆၈ ဇူလိုင္ ၁။ ။ ဗိုလစ္ဗီးယားမွာ ခ်ီေရးခဲ့သည့္ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ကပ္စထ႐ုိကအမွာေရးၿပီး က်ဴးဘားမွာထုတ္ေ၀၊ အခမဲ့ျဖန္႔ေ၀ခဲ့။
၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာ ၁။ ။ ခ်ီႏွင့္တကြ အျခားေျပာက္က်ားရဲေဘာ္မ်ား၏ ႐ုပ္ႂကြင္းမ်ား၏ ႐ုပ္ႂကြင္းမ်ားကို ဗိုလ္လစ္ဘီးယားတြင္ ရွာေဖြတူးေဖာ္ခဲ့သည္၊
၁၉၉၇ ဇူလိုင္ ၁၄။ ။ ခ်ီႏွင့္ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား၏ ႐ုပ္ႂကြင္းမ်ား က်ဴးဘားသယ္လာ။
ေအာက္တိုဘာ ၁၃။ ။ က်ဴးဘားၿမိဳ႕ေတာ္ဟာဗားနားရွိ ေတာ္လွန္ေရးရင္ျပင္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား ကို ေအာက္ေမ့ဘြယ္ အခန္းအနားက်င္းပ။
ေအာက္တိုဘာ ၁၄။ ။ ခ်ီ၏ ႐ုပ္ႂကြင္းကို စင္တာကလာရာ (Santa Clara) သို႔ေျပာင္းေ႐ြ႕သယ္ယူလာ (ဤၿမိဳ႕သည္ ခ်ီႏွင့္သူ၏ေျပာက္က်ားတပ္က ၁၉၅၉ ဇႏၷ၀ါရီ ၁ တြင္သိမ္းပိုက္ခဲ့ေၾကာင္းႏွင့္ ဘာတစ္စတာထြက္ ေျပးခဲ့ရ။)


ခ်ီကအသက္ ၂၇ မွာ ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ အသက္ ၃၉ မွာရန္သူ၏ သတ္ျဖတ္ျခင္းခံခဲ့ရ။ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ၁၂ ႏွစ္ၾကာခဲ့သည္။ အာရွ အာဖရိက လက္တင္အေမရိက ျပည္သူတို႔၏နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး၊ အေမရိကန္ ေထာက္ကူအားေပး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွ ျပည္သူလူထု လြတ္ ေျမာက္ေရး အတြက္ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္အထိ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားခဲ့သူ။ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္။ ေျပာက္ က်ားေခါင္းေဆာင္ ခ်ီကားျပည္သူတို႔၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ သူရဲေကာင္း။ ႏိုင္ငံတကာ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူတို႔၏လမ္းျပ မွဴးအျဖစ္ သူစိတ္ဓါတ္က ရွင္သန္ဆဲ။ ။

ဇင္ဇင္
ၾသဂုတ္လ ၂၉ ။ ၂၀၀၅
ရည္ညႊန္းစာအုပ္။ ။ Hilda Barrio and Gareth Jenkins ----the Che handbook

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ျမဴးနစ္ရဲ႕ထာ၀ရ ႏွင္းဆီျဖဴမ်ား

မေန႔ညေနခင္းေႏွာင္ပိုင္းတံုးက က်ေနာ္ႏွင္းဆီျဖဴ တပြင့္ကိုေတြ႔ခဲ့တယ္၊ လူေတြကေျပာ ေနၾက တယ္၊ ႏွင္းဆီျဖဴေတြဆိုတာ ေသျခင္းတရားကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့အရာပါတဲ့၊ တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ ေသျခင္းတရားရယ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္၊ ႏုပ်ိဳမႈဆိုတာေတြရယ္ဟာ တခုတည္းပါ၊ ေသျခင္း တရားဆိုတာက ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳမႈထက္၊ အၿမဲတန္းရွင္းလင္းေတာက္ပေနတဲ့သိသာ ထင္ရွားတဲ့ အရာမို႔လား၊ ဆိုေတာ့ ႏွင္းဆီျဖဴဆိုတာ သူရဲ႕သင္းရနံ႔ေတြနဲ႔၊ ႏူးညံ့အျပစ္ကင္း ျဖဴစင္မႈေတြနဲ႔ ထာ၀ရႏုပ်ိဳေနမႈကို ကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုေဆာင္ေနတယ္၊


ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း၊ဂ်ာမဏီမွေပးစာမ်ား မွ
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က အက္စစ္မုိးမႈန္ေတြက်ေနာ္တို႔ဘ၀ေတြကို မတိုက္ စားခင္ ကိုခင္၀မ္းရဲ႕ႏွင္းဆီျဖဴရဲ႕ အေ၀းကလူတေယာက္သီခ်င္းကို ညလံုးေပါက္ဂစ္တာ၀ိုင္း ေတြနဲ႔ ႏိုးထေနတဲ့သမိုင္းေဆာင္ေတြမွာ၊ ကြဲရွခံစားခဲ့ဘူးၾကပါတယ္၊ အႏုပညာေတြနဲ႔ ရွင္သန္ ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြဟာ အကုသိုလ္ေတြနည္းသလို၊ မိတ္ေဆြစစ္စစ္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြ ကလည္း ဆြတ္ပ်ံ႕ဘြယ္ေအာက္ေမ့ေနဆဲမို႔ ျပည္ပမွာျမင္ကြင္းေတြကိုအာ႐ံုေႏွာက္လာတဲ့အခါ၊ တခါတံုးက ဆိုဗီယက္အာဏာရွင္ေတြလက္ေအာက္မွာ ၿပိဳကြဲသြားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဆီက ျပည္သူ ေတြ ဖန္ဆင္းထားတဲ့အႏုပညာသစ္ေတြ၊ ေတးဂီတသစ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံစာအုပ္ေတြ၊ သူတို႔ ဘ၀ရဲ႕အေျပာင္းအလဲေတြ၊ စစ္အတြင္းကဂ်ာမဏီမိန္းမေတြအေပၚ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳက်င့္ခဲ့ တဲ့႐ုရွားလူမ်ိဳးေတြရဲ႕စ႐ုိက္ေတြအေပၚ တုံ႔ျပန္ေရးသားခဲ့တဲ့ ေပးစာေတြ၊ စစ္႐ႈံး ဂ်ာမဏီရဲ႕ လွမ္းခဲ့ရတဲ့ခရီးေတြ၊ ဖတ္ၾကည့္ခံစားလုိစိတ္ေတြ ခ်ဥ္ျခင္းတတ္ေနခဲ့ပါတယ္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္စာ အုပ္ေလး(၂) အုပ္ကို သြားဖတ္ျဖစ္တယ္္။ (The White Rose) ဆိုတဲ့ဂ်ာမန္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းစာအုပ္ေလး တအုပ္နဲ႔ေနာက္တအုပ္က (The Stalingrad) ဆိုတဲ့ ႐ုရွားလူမ်ိဳးေတြ ရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့စစ္သမိုင္းစာအုပ္ပါ၊
ဟစ္တလာကိုဆန္႔က်င္ခဲ့တဲ့ေမာင္ႏွမ တေတြထဲကမေသပဲက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴအဖြဲ႔၀င္ တ ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ႐ိႈဳး (Inge School) လို႔ေခၚတဲ့အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က ျပန္ေရးထားတဲ့ (The White Rose) စာအုပ္ေလးကိုမိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္၊ ခုရက္ေတြမွာ ကိုယ္ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ကိုး ကြယ္လာတဲ့အစိုးရအဖြဲ႔ေတြ၊လူေတြကိုပံုကန္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကိုစိတ္၀င္တစား ရွာ ၾကည့္ ေနခဲ့ရင္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္သြားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ (စစ္တပ္က ပုန္ကန္မႈေတြကို က်ေနာ္တို႔ ၾကားခ်င္ေနလို႔ထင္ပါရဲ႕) ဟစ္တလာကို အ႐ူးအမူးကိုးကြယ္ခဲ့ေပမဲ့ ဟစ္တလာနဲ႔ နာဇီပါတီရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကိုသိလာၿပီး၊ ျပတ္ျပတ္သားသားဆန္က်င္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့၊
ဟစ္တလာလူငယ္တပ္ဖြဲ႔က ေက်ာင္းသား၊ သူေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္းပါ၊ သူတို႔ကို “ႏွင္းဆီျဖဴ” အုပ္စုလို႔သိၾကပါတယ္၊ သမိုင္းမွာ ဟစ္တလာေၾကာက္တဲ့၊ မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ ေအာင္မုန္းတဲ့ ပန္းပြင့္တခုရိွတယ္ဆိုတာ အဲ့ဒီ လူငယ္ေတြေၾကာင့္ပါလားလို႔ သေဘာေပါက္ လိုက္မိတယ္၊ တကယ္လို႔ ဖတ္ဘူးၿပီးသားစာအုပ္တအုပ္ဆိုရင္လည္း က်ေနာ္တို႔စာမ်က္ႏွာ ေတြကိုေက်ာ္ခ်လိုက္ပါ၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဖတ္ခြင့္မၾကံဳတဲ့ လူေတြအားလံုးအတြက္ အေတြးေလး တခုေလာက္က်ေနာ္တို႔မွ်ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္၊

အပိုင္း(၁)

“က်ဳပ္တို႔အသံေတြက ၿငိမ္သက္ေနမွာမဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္တို႔က ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ေတာ့ မနားတမ္းျပန္၀ဲေနမဲ့လိပ္ျပာဆိုးေတြပါ၊ ႏွင္းဆီျဖဴေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ကိုၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ ဘ၀ ေတြထဲမွာထားရစ္ခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး” ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံျမဴးနစ္တကၠသိုလ္ရဲ႕ပင္မ ခန္းမေဆာင္ထဲက စတုရမ္းပံုစံဒီဇိုင္အေဆာက္အဦတခုဟာေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕နဲ႔ဒႆနိကပါေမာကၡ တေယာက္ကိုဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ သေကၤတတခုလို႔လူတိုင္းေလးျမတ္စြာနားလည္ခဲ့ၾကတယ္၊ သူတို႔ေျခာက္ေယာက္ကို ဟစ္တလာရဲ႕ဂက္စတာဘိုေတြက ဖမ္းဆီးၿပီးေခါင္းျဖတ္သတ္ ခဲ့ၾက တယ္၊ ဟစ္တလာမၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္မုန္းတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကိုသူတို႔ကဖန္ဆင္းခဲ့ တယ္၊ အေမရိကနဲ႔တျခားႏိုင္ငံက တကၠသိုလ္ေတြ၊ (အထူးသျဖင့္ တကၠဆပ္တကၠသိုလ္)၊ ေတးဂီတအဖြဲ႔ေတြမွာ “ႏွင္းဆီျဖဴ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း” ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရဟာ သူတို႔ကိုဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြပါ၊ ဂ်ာမဏီရဲ႕သူရဲေကာင္းမ်ားလို႔ ေလးျမတ္ခံရတဲ့ သူတို႔အတြက္တကၠသိုလ္ ေတြမွာ ေထာင္ခ်ီၿပီးေ၀တဲ့ႏွင္းဆီျဖဴ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ “ငါတို႔ဟာၿငိမ္သက္ေနမွာမဟုတ္” စာ တန္းပါတဲ့တီရွပ္ေတြကို၀တ္ၿပီးလႈပ္ရွား ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈ ေတြဆီထိပါ၀င္ပတ္သက္ေနၾကပါတယ္၊ နာဇီဂ်ာမဏီစစ္႐ႈံးတာလူတိုင္းသိေပမဲ့ ဟစ္တလာကို ဂ်ာမန္လူထုကလည္းမေထာက္ခံခဲ့ဘူး၊ ဟစ္တလာရဲ႕လူငယ္တပ္ေတြကအစ ပုန္ကန္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာခဲ့တဲ့ သမိုင္းေတြက နည္းပါးခဲ့တယ္၊ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံကိုက်ဴးေက်ာ္တိုင္း
“က်ေနာ္တို႔မိတ္ေဆြအျဖစ္ လာခဲ့တာပါ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေစာ္ကားဖို႔မဟုတ္ပါဘူး” ဆိုတဲ့ဟစ္တလာရဲ႕စကားကို ဂ်ာမန္ျပည္သူေတြကုိယ္တိုင္ကအစ
မယံုၾကေတာ့ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔၊ ဟစ္တလာလူငယ္တပ္က ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔စဥ္းစားမိသေလာက္
ဆန္႔က်င္အာခံဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္၊ ဟစ္တလာသတ္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့ ပိုးလစ္ရွ္ ဂ်ဴးေတြ (Polish Jews) ကိုဖြက္ေပး၊ အႏၱရာယ္ကလြတ္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္ၾကနဲ႔၊ ၁၉၄၀ ကာလေတြဆီကိုျပန္သြားၾကည့္မိတယ္၊

ေျခရာ(၁)

ႏွင္းေတြ ေအးစက္သိပ္သည္းစြာ၊ ေဖြးေဖြးစြတ္က်ေနသည့္ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံ၊ ျမဴးနစ္ . ၁၉၄၀ ကာလမ်ား၊ ဆိုရွယ္လစ္စစ္ခ်ီေႂကြးေၾကာ္သံေတြ၊ မာေၾကာျပတ္သားမႈေတြႏွင့္ စူးရွေျပာင္လက္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားထဲမွာ ဂ်ာမဏီျပည္ကိုမိုးေကာင္းကင္ထိ
ဆြဲတင္ပစ္ရမယ္ဆိုေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ပါသည့္ရင္ခုန္သံေတြ၊ လူတိုင္းအလုပ္အကိုင္ရိွေနေစရမယ္၊ အစာေရဆာျပည့္စံုေနေစရမယ္၊ အဆင့္အတန္းျမင့္တ့ဲလူအဖြဲ႔အစည္းကိုကမၻာေလာကႀကီးကျမင္ၾကရမွာျဖစ္တယ္ ဆိုသည့္ ဟစ္တလာ. မိန္႔ခြန္းေတြၾကားမွာ လူေတြတက္ၾကြရဲရင့္ေနၾကသည္၊ အသက္ (၁၀) ႏွစ္ကေန (၁၄) ႏွစ္အထိတအုပ္စု၊ အသက္ (၁၅) ႏွစ္ကေန (၂၀) ေက်ာ္သူေတြအတြက္တစု၊ ဟစ္တလာလူငယ္တပ္ဖြဲ႔ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေတြဆီမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေတြ၊ စာရင္းေပးၿပီးလမ္းမေတြေပၚမွာ ေအးခဲေနသည့္ေလထုကို မႈတ္ထုတ္ရင္းသိခ်င္းဆိုေနၾက သည္၊ ႏွလံုးသားကေကာင္းကင္ဆီမွာ၊ စိတ္ကူးဆံႏြယ္စေတြက သုခဘံုဆီမွာခ်ည္ေႏွာင္ထား ၾကသည္ဟုထင္မွတ္မွားေနၾကသည္၊-- ကမၻာမွာဘယ္လူမ်ိဳးမွ ဂ်ာမန္ျပည္သူေတြေလာက္ မျမင့္ျမတ္ဆိုသည့္ ဆိုရွယ္လစ္အစြန္းေရာက္ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္က သူတို႔ႏိုင္ငံကိုေၾကကြဲမႈ.အစြန္းဆီတြန္းခ်ပစ္ေတာ့မည္ဆိုတာကိုသူတို႔သေဘာမေပါက္ခဲ့ၾက၊
“က်ေနာ္ကေတာ့သံသယေတြႀကီးလာတာအမွန္ပဲ၊ ဒီ--ဟစ္တလာဆိုတဲ့ေခါင္းေဆာင္သစ္က အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ေျပာသာေနတာ၊ သူလုပ္ေနတာေတြက စစ္လက္နက္ထုတ္လုပ္ မႈေတြကို တစထက္တစတိုးျမင့္လာတာရယ္၊ စစ္တန္းလ်ားေတြသာေဆာက္ေနတာပဲေတြ႔ ေနရတယ္၊ တိုင္းျပည္စည္းပြားေရးကိုဘယ္လိုစီမံခန္႔ခြဲမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကူးေတြ တခုမွမေတြ႔ရ ဘူး”က်ေနာ္တို႔ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာဘယ္ေလာက္ခက္ခဲမလဲဆိုတာခင္ဗ်ားတို႔စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့၊
တခါမွအာဏာရွင္စနစ္ကိုမၾကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ျပည္သူေတြ နာဇီပါတီအာဏာရလာမွပဲ တေသြးတ သံတမိန္႔ကိုၾကံဳခဲ့ရေတာ့တယ္၊
ဟစ္တလာရဲ႕(Third Reich) ဥပေဒအရ၊ သူ႔ကိုဟာသလုပ္ပ်က္လံုးထုတ္တဲ့ ေကာင္ေတြကိုု သုတ္သင္ပစ္ဖို႔အမိန္႔ေပးထားတာဆိုေတာ့ ဂ်ာမန္ပညာတတ္ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္သတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရတယ္၊ တိုင္းျပည္အာဏာကို ဟစ္တလာရဲ႕လက္ထဲအပ္လိုက္ၿပီးကတည္းက တိတ္တခိုး ေ၀ဖန္သံေတြ၊ မႏွစ္ၿမိဳ႕သံေတြ၊ စစ္ပြဲေတြၾကားမွာအေတြ႔အၾကံဳမ်ားစြာျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ပညာတတ္ ေတြၾကားမွာေဇာေၾကာေမးခြန္းထုတ္စရာအျဖစ္အပ်က္ေတြရိွေနခဲ့ပါတယ္၊ဒါေပမဲ့သူတို႔ရင္ ဆိုင္ေနရတဲ့အႀကီးမားဆံုးျပႆနာက သူတို႔ရဲ႕ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးေတြကအစ ဟစ္တလာက ဖမ္းစားသိမ္းသြင္းႏိုင္စြမ္းရိွခဲ့ပါတယ္၊ ဟစ္တလာက သူတို႔ရဲ႕သူရဲေကာင္း၊ ဂ်ာမဏီျပည္သူေတြအတြက္အနာဂတ္မွာ အလုပ္ေတြကိုဖန္တီးေပးဖို႔ အတြက္စက္႐ံုေတြကို
ေဆာက္လုပ္ေပးေနတာလို႔ယုံၾကည္ေနခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟန္ရိႈးလ္နဲ႔ေမာင္ႏွမ (၃) ေယာက္လံုးက သူတို႔အေဖ ေရာဘတ္ရိႈးလ္ရဲ႕ေ၀ဖန္မႈေတြကို “ဟာ အေဖကလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ျမင့္ျမတ္ တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔ကိုရဲရင့္လွပတဲ့ အနာ ဂတ္ဆီ ကိုေခၚေဆာင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာပါ၊ ဒီစက္႐ံုေတြေဆာက္လိုက္ေတာ့ လူေတြအ လုပ္ပိုရတာေပါ့”လို႔ျပန္တုန္႔ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္သြားၿပီးဟစ္တလာရဲ႕လူငယ္အဖြဲ႔ ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေတြဆီတက္တက္ႂကြႂကြ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ လူငယ္ အဖြဲ႔ေတြဆီက လက္ေရြးစဥ္ေက်ာင္းသားေတြကို နာဇီပါတီ ေကဒါေတြအျဖစ္ ဟစ္တလာက ခ်ီးေျမာက္ေလ့ရိွေတာ့့၊ ေထာက္လွမ္းေရး၊ ဂက္စတာဘိုအုပ္စုေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမဲ့ေန႔ရက္ ေတြကိုေစာင့္စားခဲ့ၾကပါတယ္၊

အပိုင္း (၂)
၁၉၄၂ ဂြ်န္လ (၂၂) ရက္မွာ ဟစ္တလာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဖက္စစ္တပ္ေတြကဆိုဗီယက္ ျပည္ေထာင္စု ကို၀င္ ေရာက္က်ဴးေက်ာ္တိုက္ ခိုက္္တယ္၊ (၁) စတာလင္ဂရက္ဆိုတာ အဲ့ဒီတံုးကစက္မႈ ၿမိဳ႕ေတာ္တခုဆီကို အလံုးအရင္းနဲ႔ခ်ီတက္ေနတဲ့ကာလ၊ ကက္စပီယံပင္လယ္နဲ႔ ႐ုရွားေတြ အတြက္အေရးႀကီးတဲ့လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း၊ ေရနံတြင္းေတြႂကြယ္၀ တဲ့ေနရာ၊ (၂) တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ အဲ့ဒီေဒသကလူေတြစတာလင္အေပၚမွာ ပ်င္းရိစိတ္ပ်က္ေနတယ္ဆိုတဲ့ေကာလဟာလလိုသတင္းကိုဟစ္တလာကၾကားေနခဲ့တယ္၊ (၃) ဂ်ာမဏီ နယ္ခ်ဲ႕မႈနယ္နမိတ္မ်ဥ္းေတြလံုျခံဳမႈအတြက္ ႐ုရွားရဲ႕နယ္ေျမတခ်ဳိ႕ကိုသိမ္းပိုက္မွျဖစ္မယ္၊ ဆိုေတာ့—ဒီအခ်က္ (၃) ခ်က္ကို ကိုင္ၿပီး ဂ်ာမဏီ က စတာလင္ဂရက္ကို သိမ္းဖို႔ႀကိဳးစားတယ္၊ ျပႆနာက ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္“စတာလင္” ဆိုတဲ့နာမည္ဘာေၾကာင့္ ေပၚလာတယ္ဆိုတာ ဟစ္တလာအပါအ၀င္၊ ဂ်ာမဏီက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ
သိပံုမရဘူး၊ တကယ္တမ္း စတာလင္ ရဲ႕နာမည္အရင္းက Iosif Vissarionovich Dzhugashvili သူ႔ရဲ႕သံမဏီလိုမာေက်ာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ ၿမိဳ႕သိမ္းတိုက္ပြဲေတြေၾကာင့္၊ သံမဏိ (စတာလင္) လို႔ဆိုဗီယက္ေတြက ဂုဏ္ျပဳၿပီးေခၚခဲ့ၾကသလို စတာလင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ႏွစ္ႏွစ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္သံုးစြဲခဲ့တယ္၊ စတာလင္က၊ ဟစ္တလာ ရဲ႕တခ်က္ခုတ္၊ (၃) ခ်က္ျပတ္အၾကံကိုသိတယ္၊
ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္ပြဲမစခင္ကတည္းက ဂ်ာမန္ေတြႀကိဳက္မဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကိုအကုန္ဟာကြက္မရိွေအာင္ျပင္ဆင္တယ္၊ သူကလည္း စစ္ပြဲကိုႏိုင္ေအာင္ခုခံႏိုင္ခဲ့ရင္ သူ႔ကိုပ်င္းေနတဲ့သူေတြကို သူဘာလည္းဆိုတာ တုန္လႈပ္သြားေအာင္ ျပသခ်င္ပံုရတယ္၊
စတာလင္ဂရက္မွာေနတဲ့ကေလးေတြ၊ မိန္းမေတြကအစ၊ ၿမိဳ႕ကိုထြက္ေျပးသြားခြင့္မေပးခဲ့ဘူး၊
အားလံုးအနည္းဆံုးရိုင္ဖယ္ေသနတ္နဲ႔ျပန္ပစ္ဖို႔ျပင္ဆင္ခိုင္းထားတယ္၊ ၿမိဳ႕ကိုမက်ဆံုးဖို႔အတြက္ အေသခံကာကြယ္ရမယ္လို႔အမိန္႔ေပးထားခဲ့တယ္၊ၿမိဳ႕ကိုစြန္႔ခြာထြက္ေျပးဖို႔ႀကိဳးစားသူေတြကို သစၥာေဖာက္ဆိုၿပီးပစ္သတ္ခိုင္းတယ္၊
ဒါေၾကာင့္လည္း သမိုင္းမွာ ေျခာက္လအတြင္းလူေပါင္း တသန္းခြဲေသေၾကခဲ့တဲ့ အၾကမ္းတမ္းဆံုးစစ္ပြဲတခုကိုၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေပါ့၊ (စတာလင္ဂရက္တိုက္ပြဲက ၁၉၄၂ ၾသဂတ္လကေန ၁၉၄၃ ေဖေဖၚ၀ါရီလအထိျဖစ္ခဲ့တယ္)
ဂ်ာမန္ေတြ၊ ဆိုဗီယက္ေတြရဲ႕ ေထာင္ေျခာက္ေအာက္မွာ အလူးအလဲခံလိုက္ရေတာ့တယ္၊ ၿမိဳ႕တခုလံုးရဲ႕၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ဂ်ာမန္ေတြပက္ပက္စက္စက္ဗံုးၾကဲတာေၾကာင့္ ရစရာမရိွေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပ်က္စီးသြားေပမဲ့၊ စတာလင္က ႐ုရွားရဲ႕အေအးစက္ဆံုး
ေဆာင္းရက္ေတြကိုေစာင့္တယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဂ်ာမန္တပ္ေတြကၽြံ၀င္လာေအာင္မွ်ားေခၚတယ္၊ ေနာက္ေတာ့—ေဆာင္းမုန္တိုင္းစစ္ဆင္ေရး၊
(Operation Winter Strom)၊ ယူေရးနတ္(စ္)စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ မာန္နတ္စစ္ဆင္ေရး (Operation Satan) ေတြကို ျပန္ထိုးစစ္ဆင္တယ္၊ အစာေရဆာျဖတ္ေတာက္ခံရမႈ၊ ရာသီဥတုျပင္းထန္မႈေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ္တို႔ဂ်ာမန္ေတြ ေရာဂါေတြရ၊ ရက္စက္တဲ့ခံစစ္ေတြ
ေအာက္မွာတျဖဳတ္ျဖဳတ္ႂကြကုန္ၾကတယ္၊ ဆိုဗီယက္တပ္ေတြနဲ႔ဂ်ာမန္ေတြကြာျခားမႈက၊ စတာလင္ဟာသူရဲ႕စစ္တပ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ရွင္သန္ေနေစမဲ့ ၀ါဒ ျဖန္႔စာေတြကိုဆက္တိုက္ဖန္တီးခဲ့တယ္၊
သူရဲေကာင္းေတြအေၾကာင္းကို ေနာက္လူေတြေလးစားၿပီး သူတို႔လိုလမ္းေၾကာင္းမွာ ေလ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔အတြက္၊ အားေပးေျမာက္စားတဲ့ အစီအစဥ္အရပ္ကို နီကီတာခ႐ူးရွက္ကိုယ္တိုင္ ႀကီးၾကပ္ခဲ့တယ္၊
အဲ့ဒီတံုးက ႏွင္းဆီျဖဴအဖြဲ႔၀င္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ာမန္ေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြက၊ ႐ုရွားနဲ႔တိုက္ေနတဲ့ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာေတြဆီကို ေဆးမွဴးေတြအျဖစ္
၃ လသြားၿပီးတာ၀န္ထမ္းရတယ္၊ သူတို႔တေတြစစ္ရဲ႕အနိဌာ႐ံုေတြကို သေဘာေပါက္သြားသလို၊ ဂ်ာမဏိဟာစစ္႐ႈံးေတာ့မယ္ဆိုတာသိေနတယ္၊ တၿပိဳင္နက္ဟစ္တလာဟာသူ႔ရဲ႕ပါ၀ါအတြက္လူေတြအားလံုးကိုရင္းပစ္ဖို႔၀န္မေလးဘူးဆိုတာကိုသေဘာေပါက္သြားတယ္၊ အျပန္မွာသူတို႔ေရးသားျဖန္႔ေ၀တဲ့လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြက သိတ္အားပါၿပီးလူထုကိုရွင္းရွင္းလင္းလင္းဖြင့္ခ်တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ႏိုးေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္၊

ေျခရာ(၂)

“အဆိုးဆံုးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ႏိုင္ငံျခားကလာတဲ့ေတးဂီတေတြ နားမေထာင္ရဘူး၊ ဂ်ာမန္ ေတြရဲ႕အႏုပညာဖန္တီးမႈေလာက္ဘယ္အရာမွ မျမင့္ဘူးလို႔ေျပာေနတဲ့ အရာရိွေတြပဲ၊ ႐ုရွား သီခ်င္းေတြဆိုပိုလို႔ေ၀းေရာ့ေပါ့၊ ဟစ္တလာအမုန္းဆံုး လူမ်ိဳးက ဂ်ဴးေတြနဲ႔ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး၊ အမုန္းဆံုးဘာသာေဗကိုျပပါဆိုရင္႐ုရွားဘာသာစကား ကထိပ္ကပါတာေပါ့၊ ပိုထူးဆန္းတာက က်ေနာ္တို႔အရင္ကတည္းက ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ကိုင္ဆြဲေနတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕အလံ ေတြကိုကိုင္ေဆာင္ခြင့္မေပးေတာ့တာပဲ၊ သူတို႔၀ါဒျဖန္႔မႈေတြသာနားေထာင္ရမယ္၊ သူတို႔ခိုင္းတဲ့ အရာ ကလြဲလို႔အရာအားလံုးကိုဖ်က္ဆီးပစ္ရမယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့၊ တရက္ဗ်ာ(၁၂)ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကသူႏွစ္သက္တဲ့အလံေလး၊ ကိုင္ၿပီးသီခ်င္းဆိုေနတာကို ဂ်ာမန္စစ္ ဗိုလ္တေယာက္က အတင္းလႊင့္ပစ္ခိုင္းတယ္၊ သီခ်င္းဆိုတာကိုလည္းရပ္ခိုင္းတယ္၊ ေကာင္ ေလးက နားမေထာင္တဲ့အခါ၊ စစ္ဗိုလ္က ႐ိုက္ႏွက္မလို႔ ေလ်ာက္လာတာကို က်ေနာ္ျမင္ေတာ့ ေျပးသြားၿပီး အဲ့ဒီဗိုလ္ကို ျဖတ္ထိုးပစ္လိုက္တယ္၊ အဲ့ဒီေန႔က ဟစ္တလာလူငယ္အဖြဲ႔နဲ႔ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးဇာတ္လမ္းျပတ္တဲ့ေန႔ပဲ၊”
စစ္ရဲ႕အနိဌာ႐ံုကိုသိသြားတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဟစ္တလာရဲ႕႐ူးသြပ္ေနတဲ့ ဆႏၵ ကိုသိသြားတဲ့ ေဆးမွဴးေတြ၊
ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာေတြကျပန္လာလာခ်င္း ၁၉၄၂ အလည္ေလာက္ကတည္းက လက္ကမ္း စာေစာင္ေတြစတင္ေရးသားေတာ့တယ္၊ ေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဟန္ရိႈးက ေရးသားၿပီး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအတူ ညီမျဖစ္တဲ့ဇီ၀ေဗေက်ာင္းသူ ဆိုဖီရိႈးက လိုက္ၿပီးျဖန္႔ေ၀တယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြထဲမွာ စိတ္ဓာတ္၀ိညည္နဲ႔ ေမွ်ာ္္လင့္ခ်က္ဆိုတဲ့ အားျပင္းထန္တဲ့အယူ အဆေတြကိုထည့္သြင္းေရးသားထားတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ပထမဆံုးထုတ္တဲ့လက္ကမ္းစာေစာင္ မွာ
“ အသူတရာနက္တဲ့ေခ်ာက္ထဲကေန သူဟာထင္ထင္ရွားရွား ျမင့္တက္လာေပမဲ့
သံမဏိစိတ္ဆႏၵေတြ ေကာက္က်စ္မႈေတြ နဲ႔ ကမၻာႀကီးရဲ႕တျခမ္းေလာက္ကိုသိမ္းပိုက္ ထားႏိုင္ ခဲ့ေပမဲ့၊ ေသခ်ာတာတခုက အဲဒီ-ေခ်ာက္ထဲကိုပဲသူျပန္သြားရမွာပါ၊ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းတဲ့မာန ေတြနဲ႔ သူကခုခံေနေပမဲ့၊ ထိတ္လန္႔စိတ္ပ်က္ေၾကာက္မက္ဘြယ္ေတြက သူ႔ကို၀ါးမ်ိဳသြားၿပီးပၿပီီ၊ သူနဲ႔အတူရပ္ခဲ့တဲ့သူေတြအားလံုးလည္းပ်က္စီးကုန္ၾကေတာ့မွာပါ။
ေမွ်ာ္္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့အဆံုးသတ္လက္ကမ္းစာေစာင္ထဲမွာေတာ့ “ အေမွာင္ထဲမွာ လူေကာင္း ေတြကိုငါတို႔ရွာခဲ့တယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမဟုတ္တဲ့ ၿငိမ္သက္မႈေတြထဲမွာလြတ္ေျမာက္မႈ ရဲ႕ ေတာက္ပ၀င္းလက္ေနတဲ့စကားလံုးေတြကို ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။
ျမဴးနစ္မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဟန္ရိႈးဟာ နာဇီပါတီနဲ႔ ဟစ္တလာဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ဗဟိုျဖစ္လာတယ္၊ သူ႔ေနာက္ကြယ္မွာ ႏိုင္ငံေရးအေတြး အေခၚေတြအားျဖည့္ေပးတဲ့ပုဂၢိဳလ္က ဒႆနိကပါေမာကၡ (Kurt Kubre)

ေျခရာ (၃)
“မွတ္မွတ္ရရ၊၁၉၄၃ ရဲ႕ေဆာင္းရာသီမွာေပါ့၊ ဂ်ာမဏီအမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြသူတို႔အိပ္မက္ေတြဆြဲဆုတ္ခံလိုက္ရၿပီဆိုတာ သေဘာေပါက္လိုက္ၾက တယ္၊ ဘဗီရီယာခ႐ိုင္တာ၀န္ခံဗိုလ္ခ်ဳပ္က ျမဴးနစ္တကၠသိုလ္ကိုေရာက္လာၿပီး မိန္႔ခြန္းေပး တယ္ “မိန္းမေတြဟာ၊ စာသင္ၾကားေနမႈအေပၚမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမဲ့အစား၊ ဂ်ာမဏီ တပ္မေတာ္အတြက္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ကေလးေတြကိုေမြးေပးသင့္တယ္၊ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ အေပၚဆြဲေဆာင္မႈအားနည္းတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ သူ႔နားမွာကိုယ္ရံေတာ္အျဖစ္ေနဖို႔ စီစဥ္ ေပးမယ္” လို႔တိတိလင္းလင္းေျပာလာတယ္၊၊ ေက်ာင္းသူေတြက သူရဲ႕မိန္႔ခြန္းကိုဆက္နားမ ေထာင္ ေတာ့ပဲအခန္းအျပင္ကိုထြက္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့အခါ ဂက္စတာဘိုေထာက္လွမ္းေရးေတြက ၀ိုင္းဖမ္းလိုက္ၾကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴလူငယ္ေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈဟာ ေက်ာင္းေတြထဲမွာ ေကာင္းေကာင္းအျမစ္တြယ္ေနၿပီဆိုတာကိုလည္းသူတို႔သေဘာေပါက္ေနၾကတယ္၊ေက်ာင္းသူ ေတြအားလံုးနီးပါး အာဏာဖီဆန္ဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့ ဂက္စတာဘိုေတြနဲ႔ ႐ုန္းရင္ဆန္ခတ္ထိပ္ တိုက္တိုးမိၾကေတာ့တယ္၊ ေက်ာင္းသူ (၈၀) နီးပါးအဖမ္းခံရတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမဴးနစ္ တကၠသိုလ္ဟာ ဟစ္တလာကိုဆန္႔က်င္တဲ့ ေနရာတခုျဖစ္တယ္ဆိုတာ သမိုင္းကသက္ေသခံ လိမ့္မယ္၊

ဂ်ာမန္ေတြဟစ္တလာ သေဘာထားကိုရိပ္စားမိသြားၿပီ၊ နာဇီဂ်ာမဏီကိုအဆံုးသတ္ဖို႔ လႈပ္ရွား မႈေတြဆက္တိုက္ျပဳလုပ္လာၾကေတာ့သည္၊ ႏွင္းဆီျဖဴေက်ာင္းသားေတြ သမိုင္းမွာနာမည္ႀကီး က်န္ရစ္ေစမည့္ စာေစာင္ေတြပလူပ်ံလာသည္၊ စာေစာင္နံပါတ္ႏွစ္မွာ ဟစ္တလာရဲ႕ယုတ္မာ ရက္စက္မႈေတြကို ပ်င္းရိဘြယ္မသိက်ိဳးကံၽြ ျပဳေနတဲ့ျပည္သူေတြကို ႏိႈးေဆာ္လိုက္သလို၊ အေတြးအေခၚပညာရွင္ လာအိုဇူ (Lao_Tzu) ၏ “ႏိုင္ငံေတာ္ကိုလက္၀ါးႀကီးအုပ္ဖို႔ႀကိဳးစား ေနသူဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ကိုပ်က္စီးေအာင္လုပ္မဲ့သူျဖစ္တယ္၊ တိုင္းျပည္ကိုသူရဲ႕အာဏာေအာက္ မွာ သြပ္သြင္းဖို႔ႀကိဳးစားေနေပမဲ့၊ သူဟာဆံုးရံႈးလိမ့္မယ္”ဆိုေသာအဆိုအမိန္႔မ်ားကိုထည့္ထား တတ္သည္၊ ျမဴးနစ္တကၠသိုလ္ေပၚတံခါးေပါက္၀ေတြဆီက စာရြက္ေတြကိုႀကဲခ်လိုက္ၿပီး မၾကာ ခင္မွာ ေက်ာင္းသားေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ဂ်ာမန္စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြနဲ႔အရာရိွေတြ ေရာက္လာၿပီး၊ ဆိုဖီ႐ႈိးအပါအ၀င္ ႏွင္းဆီျဖဴေက်ာင္းသားအဖြဲ႔၀င္ေတြ ဖမ္းဆီးခံလိုက္ရေတာ့ သည္၊
၁၉၄၃ ေဖေဖၚ၀ါရီ (၂၂) ရက္မွာေတာ့ဂက္စတာဘိုေတြ ရက္ရက္စက္စက္ႏွိပ္ စက္စစ္ေၾကာမႈ ကိုခံလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏွင္းဆီျဖဴလူငယ္ေတြကို ျပည္သူ႔တရား႐ံုးမွာ ခံု႐ံုးတင္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္ စက္ျဖင့္သတ္ျဖတ္ပစ္ရန္ စီရင္ခ်က္ခ်ခဲ့သည္၊ ဆိုဖီ႐ႈိးကဒဏ္ရာေတြ အျပည့္အသိပ္ႏွင့္ ေအး ေအးေဆးေဆးျပံဳးရင္း တရားသူႀကီးအပါအ၀င္၊ ဂ်ာမန္စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ေမးခြန္း တခုေမးလိုက္သံကို တရား႐ံုးထဲကျပည္သူေတြရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကားေနရသည္၊ “ ေနပါအံုး၊ ရွင္တို႔ကဘာလို႔ ဒါ ေလာက္သူရဲေဘာေၾကာင္ေနရတာလဲ၊ ဂ်ာမဏီစစ္႐ႈံးေတာ့မယ္ဆိုတာကို ျပည္သူကိုအသိေပးလိုက္ေတာ့ေလ” တဲ့ ….

နိဂံုး
ႏွင္းဆီျဖဴေက်ာင္းသားေတြ တကယ္တမ္းထုတ္ခဲ့တာ လက္ကမ္းစာေစာင္(၆) ေစာင္ပဲ ရိွေပမဲ့ အဲ့ဒီ စာေစာင္ေတြထဲက စာသားေတြ၊ ျပည္သူကိုတပ္လွန္႔သံေတြဟာ အင္အားျပင္းထန္ခဲ့ပါ တယ္၊ သူတို႔သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရေပမဲ့သူတို႔ရဲ႕စာေတြကိုဂ်ာမဏီကေန အဂၤလန္ဆီခိုးထုတ္၊မဟာ မိတ္တပ္ေတြကေလယာဥ္နဲ႔ ဂ်ာမဏီျပည္ကၿမိဳ႕ေတာ္ေတြဆီ “ျမဴးနစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား မ်ား.ေၾကျငာစာတန္း”အျဖစ္က်ဲခ်ခဲ့ပါတယ္၊ ဟစ္တလာကို ဂ်ာမန္ျပည္သူေတြကအစလက္မခံ ဘူး ဆိုတာကမၻာကိုျပခ်င္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္တခုလည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမဴးနစ္တကၠသိုလ္ရဲ႕ပင္မအေဆာက္အဦကို ေရာက္ရင္၊ သူတို႔ကိုေလးစားဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ အရာ ေတြ၊ “ ငါတို႔ဟာၿငိမ္သက္ေနမွာမဟုတ္” ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးဆီျပန္႔ႏွံ႔သြားတဲ့စာတန္းေတြ၊ ဂီတနဲ႔အသက္၀င္လိပ္ျပာေတြသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴေတြက ကမၻာႀကီးကိုတိတိက်က် သတင္းပို႔ေနခဲ့ပါတယ္၊ “သူရဲေကာင္းေတြဆိုတာအၿမဲႏုပ်ိဳေနတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴေတြပါဗ်ာ”တဲ့

ေအာင္မိုး၀င္း


စာအုပ္ကိုဖတ္မယ္ဆိုရင္ ……. Inge School ေရးတဲ့ The White Rose ကိုဖတ္ပါ
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ႐ုပ္ရွင္ကားဆုရတဲ့ Sophie School The Final Days နဲ႔ေပါင္းၿပီးခံစားလိုက္ရင္ေတာ့ ပိုအရသာရွိမယ္လို႔အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။







႔

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

အမ်ဳိးသားေန႔

အဂၤလိပ္လိုေနရွင္နယ္ေဒး ဗမာလိုအမ်ဳိးသားေန႔ဆိုတာ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံရဲ႕ အမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာ ကိုေဖာ္ၾကဴးတယ္လို႔ယူဆၾကတဲ့ေန႔ရက္ကို သတ္မွတ္ၾကတတ္တယ္။ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသားေန႔ဆို တာ ပီအာစီလုိ႔ အဂၤလိပ္လိုသိၾကတဲ့ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံ တည္ေထာင္တဲ့ေန႔၊ အေမရိ ကန္ေတြအတြက္က်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာ အမ်ဳိးသားေန႔ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ေနာက္ တခါ ျပင္သစ္ေတြအတြက္က်ေတာ့ ျပင္သစ္ေတြရဲ႕ သုံးေရာင္ျခယ္အလံမွာ ေဖာ္ၾကဴးေနတဲ့ liberty/ equality၊ ေနာက္ fraternity ဆုိတဲ့လြတ္လပ္မႈ၊ တန္းတူညီမ်ွမႈ၊ ညီရင္းအကိုစိတ္ ဓာတ္ရွိမႈေတြက အႂကြင္းမဲ့ဘုရင္စံနစ္ေပၚ အႏုိင္ရလုိက္တဲ့ေန႔။ ဘုရင္မႏွစ္သက္တဲ့စာေတြေရး တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ဖမ္းထားေလ့ရွိတဲ့ ဘာစတီးအက်ဥ္းေထာင္ကို ၀င္စီးတဲ့ေန႔။ တနည္းအားျဖင့္ အႂကြင္းမဲ့စနစ္နဲ႔အုပ္စုိးမႈကို မခံႏုိင္လြန္းလို႔သူပုန္ထတဲ့ေန႔ပဲ။ အဲဒီေန႔ ကေန႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ေတာင့္တခ်က္ေတြကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမဲ့ ျပင္သစ္ျပည္ႀကီးေမြးဖြားလာတယ္လို႔ ျပင္သစ္ေတြကယုံၾကည္ၾကတဲ့အတြက္ ဘာစတီးေန႔ဟာျပင္သစ္ေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသားေန႔ျဖစ္လာ တယ္။

ျမန္မာျပည္အတြက္ေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ အဂၤလိပ္အစိုးရရဲ႕ပညာေရးစနစ္ ကိုစဘိြဳင္းေကာက္လုပ္တဲ့ေန႔။ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ရယ္ ဆိုၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာသတ္မွတ္ လာၾကတဲ့့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္ ဆယ္ရက္ေန႔ပဲ။ ဆိုေတာ့ ဒီေန႔ဟာအမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာ ဘယ္လိုေဆာင္သလဲဆိုတာကိုၾကည့္မယ္။ အမ်ဳိးသားေန႔ကို ေကာလိပ္ေက်ာင္း သားေတြ စသပိတ္ေမွာက္တဲ့ေန႔အျဖစ္သတ္မွတ္ဘို႔ စအဆုိျပဳတာ ေနရွင္နယ္ဦးျမင့္ လုိ႔သိၾက တဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကုိယ္စားလွယ္ ကိုျမင့္ပဲ၁။ အဲဒါေပမဲ့ တို႔ျမန္မာေတြမွာ ေနရွင္နယ္ ေဒး၊ အမ်ဳိးသားေန႔ရယ္ဆိုၿပီး ရွိသင့္တယ္လို႔ အဆိုသြင္းတာကေတာ့ န၀မအႀကိမ္ ဂ်ီစီဘီေအ အစည္းအေ၀းမွာ ကန္ႀကီးေထာင့္က ကို္ယ္စားလွယ္တေယာက္က အဆုိတင္သြင္းတာျဖစ္ တယ္၊ အဲဒိမွာတခ်ဳိ႕ကလဲ သီေပါဘုရင္နန္းက်တဲ့ေန႔၊ တခ်ဳိ႕ကလဲ ဦးဥတၱမေထာင္က်တဲ့ေန႔ကို သတ္မွတ္ရင္ေကာင္းမယ္ စသျဖင့္တင္ျပၾကတယ္၊ အဲဒိမွာ ေက်ာင္းသားကုိယ္စားလွယ္ ကုိျမင့္ က ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္တဲ့ေန႔ဟာျဖင့္ ပုိသင့္ေတာ္တယ္ဆိုၿပီး အၾကံျပဳ တာျဖစ္တယ္။ သူရဲ႕ ေၾကာင္းက်ဳိးျပဆိုခ်က္က မွတ္သားစရာေကာင္းတယ္၊ ‘ယူနီဘာစတီ အက္ ဥပေဒကို သပိတ္ေမွာက္တဲ့ကိစၥဟာ အဂၤလိပ္ေခတ္တြင္ အဂၤလိပ္ၾသဇာအာဏာဥပေဒ ကို ပဌမဆုံးေတာ္လွန္ပုန္ကန္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္၊ တႏုိင္ငံလုံးကိုႏုိးၾကားထႂကြသတိရၿပီး ၀ံသာ ႏုရိကၡိတတရားထြန္းကားလာပါတယ္’ တဲ့၊၂
အေ၀းကေနလွမ္းၾကည့္မယ္။ အေပၚယံရွပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ေတြရဲ႕ ဟန္းတားပညာေရး၃ဥပေဒကို မေက်မနပ္ဘိြဳင္းေကာ့ လုပ္တဲ့ကိစၥဘဲ။ (တခ်ဳိ႕ စက္တင္ ဘာ လူထုအုံႂကြမႈကို ဆီေစ်းတက္တာမခံႏုိင္လို႔ ဆႏၵျပတဲ့ပဲြသက္သက္လုိ႔ ေယာင္တီး ေယာင္ ေတာင္ေျပာတာေတြနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္လို႔ေျပာရမလားဘဲ၊ ၾကားစကားခ်ပ္၊) ဒါေပမဲ့ သတိျပဳရမွာ က အဲဒိအခ်ိန္ကာလမွာ ျမန္မာေတြဟာ အဂၤလိပ္က အိႏၵိယေလာက္မသာဘူးဆိုတဲ့ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္ေၾကာင့္ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္စႏုိးၾကားလာစခ်ိန္၊ ဦးဥတၱမႀကီးက ‘ကရက္ေဒါက္ျပန္သြား’ဆုိၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ဟိန္းေဟာက္တာကို သေဘာေခြ႔ေနတဲ့အခ်ိန္၊ မစၥတာေမာင္မႈိင္းအမည္ခံ ဆရာႀကီးဦးလြန္းက ေနာင္ေသာ္ ဟုမၼရူးဘက္ေတာ္သားေတြ ေကာင္းစားၾကပါလိမ့္လို႔ ၄ထုထိၾသဘာေပးေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ အဂၤလန္မွာေမြးတဲ့ အဂၤလိပ္ ထက္ပုိၿပီးလူမ်ဳိးႀကီးစိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့ ကုလားျပည္ေပါက္ အုိင္စီအက္စ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္ ကရက္ေဒါက္ နဲ႔ အမ်ဳိးသားစိတ္ျပင္းထန္တဲ့ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားသူေတြ၊ အဲ အဲဒိအခ်ိန္ကေတာ့ ၀ံသာႏုမ်ား ေပါ့ဗ်ာ။ ၀ံသာႏုအေရးလႈပ္ရွားသူေတြ တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္ ၿငိၾကမွာဘဲ၊ ဆိုေတာ့ႏုိင္ငံေရး ေနာက္ခံကိုၾကည့္ရင္ ဂ်ီစီဘီေအ၀ံသာႏုအသင္းႀကီးရဲ႕ ဟုမၼ႐ူးေတာင္းဆိုခ်က္နဲ႔ အုိင္စီအက္စ္ ဗ်ဴ႐ုိကရက္ ကရက္ေဒါက္အစိုးရရဲ႕ အဂၤလိပ္ၾသဇာခံသက္သက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔အားၿပိဳင္ေနၾက တာေတြ႔ရမယ္။ အဲ့ဒိအားၿပိဳင္မႈဟာ ေကာလိပ္ပညာေရးမွာလာကူးစက္သြားၿပီး ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားက သူတို႔နယ္ပယ္မွာ စတုိက္ပဲြ၀င္ၾကရာကေန သမုိင္း၀င္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေက်ာ္ဆယ္ရက္ေန႔ဆိုတာ ေပၚလာတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္ ကုိျမင့္ေျပာသလို ယူနီဘာစတီဘိြဳင္းေကာ့ဟာ အဂၤလိပ္ၾသဇာအာဏာဥပေဒကို ပထမဆုံး ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈပဲ။ ဒီေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈမွာ ၀ံသာႏုအေရးလႈပ္ရွားသူေတြက အဂၤလိပ္ အစုိးရမင္းေတြကို ဘာကိုျပလုိက္သလဲဆိုေတာ့ ေဟ့ မင္းတို႔သင္ေပးမွ တို႔စာတတ္မွာ မဟုတ္ ဘူး။ ဒုိ႔လူမ်ဳိးမွာ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိယ္သင္ေပးႏုိင္တဲ့ စာေတြရွိတယ္။ မင္းတို႔သင္မွ ဒို႔စာတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီးအားနဲ႔မာန္နဲ႔ေႂကြးေၾကာ္လုိက္တာဘဲျဖစ္တယ္၊ ေျပာေျပာဆုိဆုိပဲ အမ်ဳိးသား ေကာလိပ္နဲ႔ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြ ႏုိင္ငံအႏွံ႔ေပၚလာတယ္။ ဒီခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပၚလာတဲ့ အမ်ဳိးသားေကာလိပ္နဲ႔ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ အဲဒိေကာလိပ္၊ ေက်ာင္း ေတြမွာ သင္ၾကားေပးတဲ့စာေတြကိုၾကည့္ရင္ တို႔လူမ်ဳိးဟာ သူမ်ားႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႔မွ ရပ္တည္ ႏုိင္မဲ့လူမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ျပခ်င္တဲ့ေစတနာက လႊမ္းမုိးေနတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေတြ႔ ႏုိင္တယ္။ ဗမာရာဇ၀င္၊ ဗမာစာေပကို ဗမာေတြ ဂုဏ္ယူတတ္ေအာင္ရည္ရြယ္ၿပီး သင္ေပးတာ ျဖစ္တယ္။ သင္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြဟာ သမုိင္းျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုတာထက္ လူမ်ဳိးျခားေအာက္ ေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကုိယ္ ဂုဏ္ယူစိတ္ရွိလာဘို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီေက်ာင္းေတြကို တည္ေထာင္ၾကတာျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္လူမ်ဳိးခ်င္း႐ုိင္းပင္ရမယ္၊ သူမ်ားအားမကိုးဘဲ ကုိယ့္အေရး ကို ကုိယ့္ဘာသာ ကိုယ္အားကုိးရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ဒီေနရာမွာအထင္အရွားေတြ႔ ႏုိင္ တယ္။ ေ၀းေ၀းမၾကည့္နဲ႔ ဆရာႀကီးမႈိင္းရဲ႕ ေဟာဒိစာခ်ဳိးေလးမွာ ဒီစိတ္ဓာတ္ဟာအထင္းသားပဲ။ ဘယ္ေလာက္ အားမာန္ျပည့္သလဲဆိုတာ ရြတ္ၾကည့္။
‘အေနာက္ဂုိက္နဲ႔ အတူတညီမကြာႂကြားၾကေစဘို ့
(အို - ေဘဒါရီရဲ႕) ေျမႇာက္လုိက္မကဲြ ့ေမာက္လုိက္မဟဲ့လို ့
ေဆာက္လုိက္မဲ့ ယူနီဘာစတီေတြအမ်ား’ ၅ တဲ့၊

အမ်ဳိးသားေကာလိပ္ေထာင္ၿပီ၊ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီဆိုရင္ဘဲ ဆရာႀကီးဦးလြန္းဟာ သူရိယသတင္းစာကေနထြက္ၿပီး အခမဲ့စာလာသင္ေပးတယ္။ ေနာက္ဦးဘခ်ဳိ၊ ဦးဘလြင္တို႔ ဟာလဲ အစိုးရေက်ာင္းအုပ္ေတြအျဖစ္ကထြက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြ မွာပညာဒါနလာျဖန္႔ ၾကတယ္။ အလားတူပဲ၊ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္၊ ဦးဖုိးၾကားတို႔ဟာလဲ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြမွာ လာ၀ုိင္းၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ ဟုမၼ႐ူးအေရးဆိုသူေတြ၊ အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းတည္ေထာင္သူေတြဆီက ေပၚထြက္လာတဲ့ ေနာက္အခ်က္တခ်က္ကေတာ့ အဂၤလိပ္ အစုိးရဟာ ဒို႔ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေနပင္ေနေသာ္ျငားလဲ ဒို႔တကယ္အလိုရွိတာက အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ မ ဟုတ္ဘူး၊ အဂၤလိပ္မအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုတာကိုဘဲ ဒို႔အလုိရွိတယ္ဆိုတာဘဲ။ ေနာက္ ပုိင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြ ပ်က္ရွာေပမဲ့ အမ်ဳိးသားေန႔ကေန အရင္းခံလုိက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ကေတာ့ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြကေန တုိင္းျပည္အတြက္အားထားရမဲ့ သခင္ေအာင္ဆန္းတို႔ မ်ဳိးဆက္ သခင္လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြကို ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ထိရွင္သန္ခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ တခ်ဳိ႕ကေျပာၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားေန႔ဟာ ကုိယ့္တုိင္းကုိယ့္ျပည္ရယ္လို႔ေပၚလာဘို႔ ႀကိဳးပမ္းမႈရဲ႕ အစတဲ့။

သူူရိန္ေက်ာ္ေဇာ

၁ ။ တုိက္စုိး ဂ်ဴဘလီေဟာ
၂ ။ ၎
၃ ။ ပညာမင္းႀကီး မက္သယူးဟန္းတားရဲ႕ ရန္ကုန္ယူနီဘာစီတီအက္ဥပေဒ
၄ ။ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ေဒါင္းဋီကာ
၅ ။ သခင္ကို္ယ္ေတာ္မႈိင္း ေမ်ာက္ဋီကာ (၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ယူနီဘာစီတီသပိတ္)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

နအဖရဲ႕ ေရွ႕ေျခလွမ္းကို ႐ိုက္ခ်ိဳးဖို႔ျပင္ၾကစို႔

ဒီတခါ အာစီယံမွာ နအဖတုံးေက်ာ္သြားတာလား၊ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္သြားသလား။
ဒါေဆြးေႏြးစရာ၊ ျငင္းခံုစရာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့တကယ္ေတာ့ ဒီအစည္းအေ၀းကရလဒ္ဟာ ဘာႀကီးပဲျဖစ္ ေနေန ဗမာျပည္ျပည္သူေတြအတြက္၊ အထူးသျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ဖယ္ရွားေရးအတြက္ သိပ္ၿပီးအေရးမပါပါဘူး၊ နအဖကို ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းအလယ္ မွာ သိကၡာခ်ႏိုင္တာကလြဲလို႔ သိပ္အေရးပါ ထိေရာက္တာမဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီမွာ ဘာပဲဆံုးျဖတ္၊ ဆံုးျဖတ္ နအဖက ဂ႐ုမစိုက္တာေသခ်ာတယ္၊ သံတမာန္ေရးရာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး အပိုင္းကို နအဖအစိုးရက နကမၸတိလုပ္ထားရတာၾကာၿပီ၊ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ပီညဲ႐ိုးတို႔အေပၚ ဆက္ဆံ ျပေနပံုေတြဟာ ကုလသမဂၢနဲ႔အိုင္အယ္လ္အိုကိုေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူးလို႔ ေျပာေနတာျဖစ္တယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဂမ္ဘာရီရဲ႕လႈပ္ရွားမႈကို တ႐ုတ္နဲ႔အိႏၵိယတို႔က ေထာက္ခံထားတယ္ဆိုတာလည္း သူတို႔ မသိတာမဟုတ္ဘူး၊ နအဖဟာဒီနယ္ပယ္မွာ သန္းေခါင္ထက္ညဥ့္ မနက္ဘူးလို႔ တြက္ ထားၿပီးျဖစ္တယ္၊ သူတို႔မွာ လိမၼာထိေရာက္တဲ့ သံတမာန္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ တာၾကာၿပီပဲ၊ နေပနကတ္လို တုတ္ေတာင္းေနတာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ရမယ္၊ အဲဒီတုတ္ခ်က္ ေလာက္ကိုေတာ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မမႈဘူးလုပ္ေနၾကတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့စက္တင္ဘာ သံဃာ့အေရးအခင္းႀကီးက ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျပသလိုက္တဲ့ အ ခ်က္တခ်က္ကေတာ့ နအဖတကယ္ေၾကာက္တာ သူတို႔ကိုတကယ္ကိုင္လႈပ္ႏိုင္တာဟာ ျပည္ တြင္းက ျပည္သူေတြရဲ႕အံုႂကြမႈသာျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ၊ သူတို႔တေတြ အခုထက္ထိ အေရးအ ခင္းရဲ႕က်ိန္စာကေတာ့ မလြတ္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာအဘက္ဘက္မွာ အထင္အရွားေတြ႔ေနရ တယ္။ အခုထက္ထိ လူေတြကိုလိုက္ရွာဖမ္းဆီးေနတာဟာ၊ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုမွာ ဆင္ဆာအ မ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ေနတာ စတာေတြဟာ သူတို႔စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနတုန္းပဲ ဆိုတာကိုျပတာျဖစ္တယ္၊ နအဖအဖို႔ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြအေပၚ မီးမေသလွဘူးဆိုတာလည္း သူေျခတလွမ္းလွမ္းတိုင္း ေတြ႔ေန ရတယ္၊ တခ်ဳိ႕အဖြဲ႔ဟာဆိုရင္ စစ္အစိုးရကလုပ္ခိုင္းသမွ်ကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ သေဘာမ်ိဳးေတာင္ ေတြ႔လာေနရၿပီ၊ သူတို႔ခ်င္းထိပ္တိုက္ေတြ႔မွာကို ေရွာင္ဖို႔ႀကိဳးစားလို႔ ရပါအုန္းမလားဆိုတာ ေတာင္မွ ေတြးစရာျဖစ္လာေနတယ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၂ရက္ေန႔က ေကအိုင္ေအစခန္းကိုသိမ္း တာကိုေထာက္ရင္ နအဖ က သူတို႔အေပၚမွာ စစ္ေရးအရကိုပဲ စၿပီးဖိအားေပးလာေနၿပီ ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။
ဒီလိုအေနအထားမွာ ျပည္တြင္းက ဆန္႔က်င္မႈကိုသာ တကယ္လန္႔သူျဖစ္တဲ့ နအဖဟာ သူ႔တပ္တြင္းက တုန္႔ျပန္မႈကို အဓိကထားၾကည့္ေနတယ္၊ တပ္ဟာသူတို႔ထင္သလို ခိုင္းလို႔ရမရ ဆိုတာနဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ သူတို႔ဆက္ၿပီး အုပ္စိုးလို႔ ရမရဆိုတာကို သံုးသပ္တာပါ၊ အခုတ ေလာေလးမွာပဲ တပ္ထိပ္ပိုင္းမွာ ေနရာေတြ၊ ရာထူးေတြခြဲတမ္းခ်ေ၀ျခမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတို႔ ကိုယ္ သူတို႔အေတာ္ စိတ္ခ်သြားဟန္တူတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ၾကံ့ဖြတ္ ေတြကိုေျပာ တဲ့မိန္႔ခြန္းမွာ သူ႔ကိုယ္သူ အေတာ္ယံုၾကည္မႈ ရွိတဲ့ ေလသံေတြ ပါေနတာျဖစ္တယ္။
ဘယ္အခမ္းအနားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ျပည္ပေခါင္းေဆာင္နဲ႔ေတြ႔ရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နအဖ က တိုင္းျပည္အေျခအေန တညၿငိမ္ေန ပါတယ္လို႔ ေျပာေနတာဟာ သူ႔တပ္ကိုသူပိုင္တယ္လို႔ ယူဆၿပီးေျပာေနတာသာျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ေျပာတိုင္းမွာ တိုင္းျပည္အေျခ အေနတညၿငိမ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံုအတိုင္း ဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာ အၿမဲပါတယ္ဆိုတာ သတိထားမိစရာပဲ၊ ဒါေတြက ျပေနတာကေတာ့ နအဖ အေနနဲ႔ လမ္းျပေျမပံုရဲ႕အဆင့္ေလးကို မျဖစ္မေနလုပ္ ေတာ့မယ္ဆိုတာပဲ။
နအဖဟာ ဘာေၾကာင့္မို႔ဒီဆႏၵခံယူပြဲဆိုတဲ့ အဆင့္ေလးကို အင္မတန္စိတ္ထက္ သန္ ေနရတာလဲ၊ ေသခ်ာတာက သူတို႔ အစီအစဥ္အတိုင္းသာ ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ အေနနဲ႔ ေထာက္ခံမဲ ၁၀၅ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ ရေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဘာမွသံသယရွိစ ရာမလိုဘူး၊ သူတို႔ျပခ်င္တဲ့ကိန္းဂဏန္းကို ျပလို႔ရောအင္လုပ္ႏိုင္တယ္၊ ၁၉၇၄ခုႏွစ္တုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းလုပ္ခဲ့တာနဲ႔ တေလာက ပါကစဏတန္က စစ္အာဏာရွင္ မူရွာရာ့ဖ္ လုပ္ျပသြား တာေတြကိုပဲၾကည့္ေတာ့။
တကယ္က နအဖအခုလုပ္ေနေျပာေနတာေတြ မွန္သမွ်ဟာ တခုမွမ်က္စိလည္စရာ မရွိဘူး၊ အင္မတန္ရွင္းေနတာေတြမို႔ အတိုက္အခံေတြအၾကားမွာ ဘာမွအျငင္းမပြားၾကဘူး၊ နအဖအလိုေတာ္ရိေတြေတာင္မွ အသံမထြက္ၾကဘူး၊ (သူတို႔ကို နအဖက ပါးစပ္ပိတ္ခိုင္းထား လို႔လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္)၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ၾကည္ စကားေျပာတယ္ ဆိုတဲ့ လုပ္ဇာတ္ဟာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မေဗဒါေရခပ္ခိုင္းသလိုလုပ္ထားတာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္မေျပာနဲ႔ သာမာန္လူထုေတာင္သိတယ္၊
ဒီေတာ့ အတိုက္အခံေတြ။ အထူးသျဖင့္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းလုပ္ေနသူေတြဟာ အဲဒီ လမ္းျပေျမပံုအဆင့္ေလးလုပ္လာမွာ အတြက္အခုကတည္းက စဥ္းစားျပင္ဆင္တာေတြ လုပ္ သင့္တယ္၊ အာဏာရွိတဲ့လူနဲ႔ မရွိတဲ့လူနဲ႔တူတာမဟုတ္ဘူး၊ အာဏာရွိတဲ့ လူကလုပ္ခ်င္ရင္ ျမန္တယ္၊ အခ်ိန္ဆိုတာကလည္း ကုန္မွန္းမသိကုန္သြားတတ္တယ္၊ ၿပီးခဲ့တဲ့သံဃာ့အေရး အခင္းႀကီးတုန္းက ကိုယ္က ေနာက္ကလိုက္ရတာမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္လား။
ၿပီးခဲ့တဲ့သံဃာ့အေရးအခင္းႀကီးကို ျပန္ၿပီးသံုးသပ္။ နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီးေေရွ႕လုပ္စရာေတြခ် မွတ္ၾကသင့္ၿပီ၊ ဒါကို ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ သူေတြက အဓိကလုပ္သင့္တယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေရလႈိင္း လံုးေတြလို ျဗံဳးစားႀကီးေပၚေပါက္လာသလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ တုံးတိျပတ္ေတာက္ သြားရသလဲ၊ နအဖ တကယ္လန္႔တာဘာလဲ၊ သူ႔တပ္တြင္းကိုဘယ္လို ဂယက္႐ိုက္ခဲ့သလဲစတာေတြကို ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ ကိုယ့္ဆႏၵအစြဲမပါပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သံုးသပ္သင့္တယ္။
အဲဒီကေန ဘယ္လိုတိုက္ပြဲပံုစံေတြ က်င့္သံုးလို႔ရမလဲ။ က်င့္သံုးရင္ေကာင္းမလဲ စတာ ေတြကိုလည္း သံုးသပ္။ ဆံုးျဖတ္သင့္ၿပီ၊ ၿပီးရင္ ျပင္ဆင္ရမယ္၊ ဒီတုိင္းျပည္မွာက ဘယ္သူက ပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဘယ္ပံုစံုနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ဒီနအဖစစ္ဗိုလ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ တရားတာမွန္တာခ်ည္းပဲ။ ေထာက္ခံရမွာခ်ည္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ဒါမ်ိဳးဟာအ ခ်ိန္မေရြးေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္။
ကိုယ့္ဘက္က ျပင္ဆင္မႈမရွိပဲ တိုက္ရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ရင္အေကာင္းဆံုးပဲ။

ဗၾသ

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ျခေသၤ့မင္းကဲ့သုိ႔ေသာ ျပည္သူ

ေခြးႏွင့္တူေသာ စစ္အုပ္စု

(ကိုရင္ေဒါင္း)

၁။
“ျခေသၤ့ဟာ သူ႔ကုိပစ္လုိက္တဲ့ အဆိပ္လူးျမား လာရာအရပ္ကုိ ရွာေဖြၾကည့္႐ႈတယ္။”
“ေခြးသတၱ၀ါကေတာ့ သူ႔အပါး က်လာတဲ့ ခဲလုံးကုိသာ ေဒါသတႀကီးလုိက္လံ ကုိက္ခဲတယ္။”
ျခေသၤ့နဲ႔ ေခြးသတၱ၀ါ မကြာလား ?

အေျမာ္အျမင္ရွိသူမ်ားဟာ ျပ၏နာ သေႏၶတည္ေမြးဖြားရာ အေၾကာင္းတရားကုိ ရဲရဲရွာေဖြေဖာ္ထုတ္တယ္။ အရင္းခံအေၾကာင္းတရားကုိပယ္သတ္ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အက်ဳိး ဆက္ဆုိးက်ဳိးကုိ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစတယ္။
လူ႔အႏၱေတြကေတာ့ ျပႆနာရဲ အရင္းခံအေၾကာင္းတရားကုိ မရွာေဖြ။ မပယ္သတ္ဘဲ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ရလဒ္ ဆုိးက်ဳိးကုိသာ ဆတက္ထမ္းပုိး တုိးပြားေစတယ္။
ျမန္မာျပည္သူေတြ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေနရတဲ့ ပင္မအေၾကာင္းခံတရားဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ျဖစ္တယ္ ဆုိတာကုိ ၂၀၀၇-စက္တင္ဘာ လူထုအေရးေတာ္ပုံႀကီးကတဆင့္ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြက ေဖာ္ထုတ္ျပသခဲ့ၾကတယ္။ ရလဒ္ဆုိးက်ဳိးကုိ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစဖုိ႔။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေတြ႔ဆုံေဆြး ေႏြး အေျဖရွာေရးကတဆင့္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆီ ခရီးႏွင္ဖုိ႔လည္း အေျမာ္အျမင္ရွိစြာ ေတာင္းဆုိ ခဲ့ၾကတယ္။
နအဖ စစ္အုပ္စုကေတာ့ သူ႔ဆီပစ္လုိက္တဲ့ခဲလုံးကုိ ေဒါသတႀကီး လုိက္ကုိက္တဲ့ေခြးလုိ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာအေရး ဆုိလာတဲ့ ရဟန္းရွင္ လူျပည္သူေတြကုိပဲ ရန္မူခဲ့တယ္။ လက္နက္နဲ႔အၾကမ္း ဖက္ၿဖိဳခြဲခဲ့တယ္။ လူထုအေရးေတာ္ပုံမ်ား ရဲ႕ ဓမၼတာအတုိင္း စက္တင္ဘာအေရးေတာ္ပုံႀကီး ဟာလည္း လႈိင္းလုံးသၢန္ နိမ္တုံ ျမင့္တုံေဆာင္ခဲ့ေပမဲ့ ဦးက်ဳိးမသြားခဲ့ဘူး။ နအဖ စစ္အုပ္စုသာ ျပည္သူေတြရဲ႕ တံေတြးျမစ္မွာ ဂၽြမ္းထုိးေမွာက္ခုံ ေျမာခဲ့ရတယ္။
ျပည္သူေတြရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ ဥပကၡာျပဳခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုဟာ ႏုိင္ငံေရးအရ ခံစစ္ဘ၀ကုိ လုံးလုံးက်ေရာက္ေနရၿပီ။ စစ္အုပ္စုနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အၿပီး အပုိင္ က်ဆုံးတဲ့အထိ ဆက္လက္ တုိက္ပြဲ ၀င္ၾကရလိမ့္ဦးမယ္။

၂။
အမွန္နဲ႔အမွားရဲ႕အားၿပိဳင္ပြဲမွာ အဆုံးတေန႔ အမွန္ကသာ ေအာင္ပြဲခံရမွာပဲ။ ဒါဟာ ေရွာင္လြဲ မရတဲ့ နိယာမဧကန္သေဘာျဖစ္တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ တပြဲခ်င္းနဲ႔ ေရတုိသေဘာမွာေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္ထက္သာ လြန္တဲ့ လူထုအင္အားကုိ မစုစည္းႏုိင္ရင္ ယာယီအေရးမသာမႈေတြ ေတြ႔ရ ျမဲျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားရဲ႕ အဆုံးတေန႔ေအာင္ျမင္ရမႈ။ ယာယီအေရးနိမ့္ရမႈနဲ႔ အမွား တရားရဲ႕ ယာယီေအာင္ျမင္မႈ။ အဆုံးတေန႔မွာ႐ႈံးနိမ့္ရမႈမ်ားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ လက္ေတြက်က် ဆင္ျခင္ၾကည့္ျမင္ၾကဖုိ႔လုိ တယ္။ အေကာင္အထည္မဲ့ ယုံၾကည္မႈသက္သက္ တခုတည္းနဲ႔ေတာ့ အမွန္တရားရဲ႕ေအာင္ပြဲကုိ ဆုပ္ဆုပ္ကုိင္ ကုိင္ ရရွိႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္ဘက္က မွန္ေနပါ လ်က္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ အေရးနိမ့္ရသလဲ။ ဆန္႔က်င္ဘက္က မွားေနပါလ်က္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ အေရးသာသြားရသလဲ ဆုိတာေတြကုိ မွန္ကန္စြာနားလည္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ တုိက္ပြဲရဲ႕ သခၤန္းစာေတြကုိလည္း မွန္ကန္စြာနိဂုံးခ်ဳပ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအခါမ်ဳိးမွာ မျမင္ရတဲ့ ကံတရားဟာ ကုိးကြယ္ရာ ျဖစ္လာတတ္ၿပီး ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းကဲ့ရဲ႕သၿဂႋဳလ္ အတင္းဆုိမႈေတြနဲ႔ ညီညြတ္ေရး ထိခုိက္မႈဆီ ဦးတည္သြားတတ္ၾကတယ္။
တကယ္ေတာ့ အမွန္တရားဆုိတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ကင္းလြတ္တည္ရွိေနတာ မဟုတ္ ဘူး။ က်ေနာ့္တုိ႔ ေျပာဆုိေနတဲ့ အမွန္တရားဆုိတာ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြရဲ ဘ၀တုိက္ပြဲအတြင္း က အေတြ႔အၾကဳံအဆက္ ဆက္ကုိ စုစည္းေပါင္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ အေကာင္အထည္မဲ့ တန္ဖုိးသေဘာတရားတခုပဲ။ ျပည္သူေတြအတြက္ မွန္ကန္ တဲ့တန္ဖုိး သေဘာတရားတခုဟာ ဖိႏွိပ္ အုပ္စုိးသူ အဓမၼ၀ါဒီေတြအတြက္ေတာ့ အမွားတရားသာျဖစ္ တယ္။ ျပည္သူေတြက ဖိႏွိပ္မႈ ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္႐ုန္းကန္တုိက္ပြဲ၀င္တာကုိ မွန္တယ္လုိ႔ယုံၾကည္ ေပမဲ့ ဖိႏွိပ္ အုပ္စုိးသူေတြကေတာ့ အဲဒါကုိဆူပူအုႂကြမႈ မင္းမဲ့လုပ္ရပ္လုိ႔ျမင္တယ္။ လူထုအုႂကြမႈကုိ အၾကမ္း ဖက္ၿဖဳိခြဲတဲ့ သူတုိ႔လုပ္ရပ္ကုိ တရားတယ္လုိ႔ျမင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လူမ်ဳိးတုိင္း တန္းတူေသြးစည္း ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကုိ ဆူပူေသာင္းက်န္းမႈေတြအျဖစ္ လက္နက္ အားကုိး ၿဖိဳခြဲၾကတာျဖစ္တယ္။
တရားဆုိတာ အေကာင္အထည္မဲ့သေဘာပဲ။ အမွန္တရားတခုဟာ မွန္ေနေပမဲ့ အခုိင္ အမာအေကာင္အထည္ျဖစ္လာေအာင္ အသက္မသြင္းႏုိင္ရင္ သူရဲ႕မွန္ကန္မႈနဲ႔ အစြမ္းသတၱိ ခြန္အားကုိ မျပႏုိင္ဘူး။ စိတ္ကူးပုံျပင္ထဲက တန္ခုိးရွင္ထက္ ဘာမွမလုိဘူး။ ဖိႏုိပ္မႈေအာက္က လြတ္ေျမာက္လုိၾကတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ မိမိတုိ႔ဘ၀တုိက္ပြဲ မ်ားစြာအတြင္းက စုစည္းေပါင္းခ်ဳပ္ ခ်က္ အေကာင္အထည္မဲ့ အမွန္တရား ကုိ အေကာင္အထည္ျဖစ္လာေအာင္ လက္ေတြ႔နဲ႔ အသိရွိရွိေပါင္းစပ္ၾကရျမဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါက်မွသာ အေကာင္အထည္မဲ့ အမွန္တရား ၀ိဥာဥ္ဟာ အခုိင္အမာကုိယ္ထည္ ျဖစ္တည္လာၿပီး အံ့မခန္းတဲ့တုိက္ပြဲ၀င္ အင္အားႀကီးအျဖစ္ အသက္၀င္ ႐ုန္းႂကြလာတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါကုိ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပုံ မ်ားစြာက သက္ေသျပခဲ့ၿပီးၿပီ။

၃။
အားၿပဳိင္ပြဲတခုအတြင္းမွာ ေပါင္းစည္းေနတဲ့ ဘက္ႏွစ္ဘက္ဟာ ႏွစ္ဘက္စလုံးက အႏုိင္ရခ်င္ ၾကသလုိ။ ႏွစ္ဘက္စလုံးကပဲ အ႐ႈံံးမေပးလုိၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုိင္အမာအားၿပဳိင္မႈဆုိတာ ကာလအကန္႔အသတ္မဲ့ မဟုတ္ ဘူး။ ကာလအကန္႔အသတ္ဆုံမွတ္တခု ေရာက္ရင္တဘက္ က႐ႈံးၿပီး။ တဘက္ကႏုိင္ရမွာပဲ။
အမ်ားသိတဲ့အတုိင္း အဆုံးတေန႔မွာ အမွန္က အမွားအေပၚမုခ်ေအာင္ရမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အေကာင္အထည္မဲ့ သေဘာတရားမွ်သာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သတိခ်ပ္သင့္တယ္။
အခုိင္အမာက်တဲ့ အႏုိင္အရံႈးဆုိတာကေတာ့ အေကာင္အထည္မဲ့သေဘာတရား သက္သက္မဟုတ္ဘူး။ လက္ေတြ႔အခုိင္အမာတုိက္ပြဲရဲ႕ သေကၤတျဖစ္တယ္။ တုိက္ပြဲတပြဲခ်င္း ရဲ႕ အႏုိင္အရံႈးကုိ ဆုံးျဖတ္တာဟာ ဘယ္ဘက္ကမွန္တယ္။ မွားတယ္ဆုိတာ တခ်က္တည္း အေပၚမွာမတည္ဘူး။ ဘယ္ဘက္က တုိက္ပြဲလုိအပ္ခ်က္အင္အား (လူ။ စိတ္ဓာတ္။ ႐ုပ္၀တၱဳ) ေတြကုိ ဆန္႔က်င္ဘက္ ထက္သာလြန္ေအာင္ စုစည္းအသုံးခ်ႏုိင္ျခင္း ရွိမရွိအေပၚမွာတည္ တယ္။ အမွန္တရား (ျပည္သူ) ဘက္ကရပ္တည္တဲ့တုိင္ေအာင္ အဲဒီအမွန္ တရား သက္၀င္႐ုန္း ႂကြလာေစမယ့္ လက္ေတြ႔စည္း႐ုံးျပင္ဆင္မႈေတြမဲ့ေနရင္။ ဒါမွမဟုတ္ အနိမ့္ဆုံးလုိအပ္ခ်က္ မျပည့္မီရင္ တပြဲခ်င္းမွာ မလြဲမေရွာင္သာ အေရးမသာမႈၾကံဳရမွာပဲ။
ျပည္သူဆန္႔က်င္ေရး အဓမၼ၀ါဒီမ်ားျဖစ္ေနတဲ့တုိင္။ လက္နက္တခုတည္းကုိသာ အင္ အားအျဖစ္ အႂကြင္းမဲ့ယုံၾကည္ထားတဲ့ စစ္၀ါဒီမ်ားျဖစ္ေနတဲ့တုိင္ သူတုိ႔ကုိင္စြဲထားတဲ့ အမွားတ ရားကုိ ခုိင္မာတိက်တဲ့ စည္း႐ုံးျပင္ဆင္မႈမ်ားနဲ႔ အသက္သြင္းၿပီး လက္ဦးမႈရွိရွိ အသုံးခ်ႏုိင္ရင္ တပြဲခ်င္းအရအေရးသာမႈေတြ ရၾကတာပဲ။ အဓမၼ၀ါဒီေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ဒီလုိတပြဲခ်င္းအရ အေရး သာမႈေတြကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ထိန္းသိမ္းရင္း သက္ဆုိးရွည္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာျဖစ္ တယ္။ ဒါကုိလည္း ျပည္တြင္းျပည္ပ အမွန္နဲ႔အမွားတုိ႔ရဲ ရွည္ၾကာတဲ့ တုိက္ပြဲသမုိင္းအေတြ႔ အႀကံဳက သက္ေသျပ၊ အတည္ျပဳေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။

၄။
အာဏာလက္ရွိ အဓမၼ၀ါဒီ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ အာဏာကုိအသုံးျပဳၿပီး ျပည္သူကုိဖိႏွိပ္ သတ္ျဖတ္ဖုိ႔ စစ္တပ္၊ ပုလိပ္၊ တရား႐ုံး၊ အက်ဥ္းေထာင္ စတဲ့ဖိႏွိပ္ေရးယႏႊၽရားေတြကုိ အသင္ ထူေထာင္ထားၿပီးျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူဖိႏွိပ္ေရးေပၚလစီေတြကုိ အသက္၀င္လႈပ္ရွား လာေအာင္ အခုိင္အမာစည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းမႈေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔ ေပါင္းစပ္ၾကတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း အဓမၼ၀ါဒီစစ္အုပ္စုဟာ ျပည္သူဖိႏွိပ္ေရးအတြက္ အခုိင္အမာ ေဆာင္ရြက္ရာမွာ ျပည္သူ ေတြထက္သာလြန္ၿပီး လက္ဦးမႈရယူႏုိင္ၾကတာပဲ။ ဒီလုိလက္ဦးမႈရယူႏုိင္လုိ႔ လည္း တပြဲခ်င္းမွာ အသာရသြားၾကတာျဖစ္တယ္။ တခြန္းတည္းေျပာရရင္ လက္ဦးမႈဆုိတာ တပြဲခ်င္းအရ အာဏာ ရေနသူေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ရွိေနတယ္ဆုိတာပဲ။
အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထႀကီးဟာ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀က လြတ္ေျမာက္လုိၾကတာဓမၼတာပဲ။ အဲဒီအတြက္ ႐ုန္းကန္တုိက္ပြဲ၀င္ၾကတာဟာလည္း တရားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့လူတန္းစား။ လူ႔ အလႊာေတြအျဖစ္ အထပ္ထပ္။ အလႊာလႊာကြဲျပားေနတဲ့ ျပည္သူလူထႀကီးကုိ အေတြးအေခၚ အရ။ ႏုိင္ငံေရးအရ။ စည္း႐ုံးေရးနဲ႔လုပ္ဟန္အရ မစုစည္းႏုိင္ရင္ စစ္အုပ္စုထက္သာလြန္တဲ့ တုိက္ခုိက္ေရးအား ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး။ ခုိင္မာေသြးစည္းတဲ့ လူထုညီညြတ္ေရး ဆုိတာမ်ဳိးဟာ အလုိအေလ်ာက္ျဖစ္လာႏုိင္တာမ်ဳိးမဟုတ္။ သိစိတ္ရွိရွိ အခုိင္အမာစုစည္းမွရႏုိင္တာမ်ဳိးျဖစ္ တယ္။ စုစည္းညီညြတ္တဲ့ လူထုအားနဲ႔ ရန္သူကုိတုိက္ရင္း လက္ဦးမႈမဲ့ရာက ရွိရာကုိကူးေျပာင္း ယူရတာျဖစ္တယ္။ လက္ဦးမႈကုိ အဆက္မျပတ္ တုိးခ်ဲရာက ေနာက္ဆုံးလက္ဦးမႈကုိ ပုိင္ပုိင္ ႏုိင္ႏုိင္မလြတ္တမ္း ဆုပ္ကုိင္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ေအာင္ပြဲရခ်ိန္ပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ တုိက္ပြဲမွာလက္ဦးမႈရေအာင္။ တုိက္ပြဲအဆုံးသတ္အထိ လက္ဦးမႈကုိ မလြတ္တမ္းဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ေအာင္ အားလုံး၀ုိင္း၀န္းျပင္ဆင္ၾကရမွာပဲ။

၅။
ေနာက္ထပ္လာမယ့္ လူထုတုိက္ပြႀကီးအတြက္ ျပင္ေရးကုိ ဘယ္သူေတြ တာ၀န္ယူမ လဲ။ ဘယ္နည္းနာ ေတြနဲ႔ျပင္ၾကမလဲ။
ဓမၼတာပဲ ရွည္ၾကာတဲ့ လူထုတုိက္ပြႀကီးအတြင္းက ထြက္ေပၚလာတဲ့။ သက္ဆုိင္ရာ လူတန္းစား။ လူ႔အလႊာ အသီးသီးကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ လက္ရွိတုိက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ ဥပေဒတြင္း။ ဥပေဒပႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား တက္ႂကြတဲ့တုိက္ပြဲ၀င္ အစုအဖြဲ႔မ်ား။ တကုိယ္ေတာ္တုိက္ခုိက္ေရးသမားမ်ားစတဲ့ ျပည္သူ႔ဘက္ေတာ္သားမ်ား က ကုိယ္ႏုိင္တဲ့၀န္ကုိထမ္းၿပီး ျပင္ဆင္ၾကရမွာပဲ။
ျပင္တဲ့နည္းနာကေတာ့ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းနဲ႔ ေျပာင္လုပ္ငန္း နည္းႏွစ္နည္းနဲ႔ျပင္ၾကရ မယ္ လုိ႔ယူဆတယ္။
ေျပာင္ျပင္ဆင္ေရးလုပ္ငန္းကုိ တရား၀င္NLD ပါတီနဲ႔ အျခားပါတီမ်ားက သက္ဆုိင္ရာ ပါတီစည္း႐ုံးေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ဗဟုိျပဳၿပီးရသမွ် အခြင့္အေရးကုိ အသုံးခ်လုပ္ကုိင္ၾကရမွာပဲ ျဖစ္တယ္။
လ်ဳိ႕၀ွက္ျပင္ဆင္ေရးမွာေတာ့ ဥပေဒပႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား။ အစုအဖြဲ႔မ်ား။ တသီးပုဂၢလ မ်ားနဲ႔ လ်ဳိ႕၀ွက္နည္းအရ။ စုစည္းထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈအဖြဲ႔တခုရွိသင့္တယ္။ ဒါမွသာ တျပည္ လုံးလကၡဏာအရ လမ္းၫႊန္သေဘာထား။ စီမံခ်က္စတာေတြနဲ႔ လုိအပ္သလုိ ထိန္းေက်ာင္း ႏုိင္မွာျဖစ္တယ္။
လ်ဳိ႕၀ွက္ျပင္ဆင္ေရးလုပ္ငန္းေတြထဲက အေျခခံက်တဲ့အခ်က္အခ်ဳိ႔ကုိ အၾကမ္းဖ်င္း တင္ျပရရင္ လ်ဳိ႕၀ွက္ ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္ရွိ လုိင္းအသီးသီးဟာ အလုပ္သမား၊ လယ္သ မား၊ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းသံဃာ၊ အမႈထမ္း၊ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္စတဲ့ လူထု လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးအတြင္းက တက္ႂကြသူအမာခံမ်ားကုိ ေမြးျမဴစုစည္းတာ။ တက္ႂကြ သူအမာခံေတြကုိ အေျခခံၿပီး လူတန္းစား။ လူ႔အလႊာ အလုိက္ သမဂၢေတြဖြဲ႔စည္းတာ။ စစ္တပ္။ ရဲ၊ ၾကံဖြံ႔၊ မီးသတ္၊ ၾကက္ေျခနီစတဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕အဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ ေတြထဲမွာ ‘လူထုတုိက္ပြဲ ေထာက္ခံေရး’ အင္အားစုေတြ လ်ဳိ႕၀ွက္စုစည္းတာပါပဲ။ အနိမ့္ဆုံး အားျဖင့္ ၾကားေနအင္အားစုမ်ား ရွိလာေအာင္ လုပ္ေရးျဖစ္တယ္။ ဒီလုိျပင္ဆင္ထားႏုိင္မွ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ သမဂၢ ေတြ၊ လူထုတုိက္ပြဲ ေထာက္ခံေရးအစုေတြကုိ မဏၰိဳင္ျပဳၿပီး ေတာေရာၿမဳိ႔ပါမက်န္ လူထု ပါ၀င္လာေရး ျဖစ္ႏုိင္ စရာရွိတယ္၊ အေထြေထြသပိတ္ႀကီးအျဖစ္ အခ်ိန္တုိအတြင္း ကူးေျပာင္း ႏုိင္မွာျဖစ္တယ္။ လက္ဦးမႈ ကုိလ်င္ျမန္ စြာတုိးခ်ဲ႔ၿပီး အဆုံးအျဖတ္က်ခ်ိန္အထိဆုပ္ ကုိင္ထားႏုိင္ မွာ ျဖစ္တယ္။
သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ျပင္ဆင္မႈမရွိဘဲ တုိက္ပြဲကာလအတြင္းမွာမွ လူထုလူတန္းစားအဖြဲ႔အ စည္းေတြကုိ အေရးေပၚ ဖြဲ႔စည္းရတာမ်ဳိးဟာ တုိက္ပြဲလုိအပ္ခ်က္ကုိ အခ်ိန္မီျဖည့္ဆီးႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး။ အေထြေထြ သပိတ္ ႀကီးအျဖစ္ အခ်ိန္တုိ အတြင္း ကူးေျပာင္းႏုိင္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ခက္ တယ္။
ဒီလုိေျပာလုိ႔ အလုံးစုံျပင္ၿပီးမွ တုိက္ရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာမဟုတ္ဘူး။ လူထုတုိက္ပြဲဆုိ တာ အင္မတန္ က်ယ္ျပန္႔ ႐ႈပ္ေထြးေလ့ရွိၿပီး ကုိယ္ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ထားသလုိ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္ တတ္တာမ်ဳိး ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အေၾကာင္းအခ်က္ေပၚအေျခခံၿပီး စတင္ေပါက္ ကြဲမယ္ဆုိတာလဲ ဘယ္သူမွ အတတ္သိႏုိင္ တာမဟုတ္ဘူး။ တုိက္ပြဲမျဖစ္ခင္ ျပင္ႏုိင္သမွ်ျပင္။ တုိက္ပြဲျဖစ္လာတဲ့အခါ ျပင္ဆင္ၿပီးသမွ်နဲ႔ အားျဖည့္၊ တုိက္ပြဲ တြင္းေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနသစ္ေတြရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈအရလည္းထပ္ျပင္။ ျပင္ေနရင္း တုိက္ပြဲတုိက္ ဆုိတဲ့ နည္းနဲ႔ ေပ်ာ့ေျပာင္းစြာ ေပါင္းစပ္ရတာမ်ဳိးလုိ႔ သေဘာေပါက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ႀကဳိျပင္တာ ဟာ မျပင္တာထက္၊ ေနာက္က်ျပင္တာထက္ အက်ဳိးမ်ားတာအမွန္ပဲ။

၆။
ေနာက္ဆက္တြဲလူထုတုိက္ပြႀကီးအတြက္ ေျပာင္လုပ္ငန္း၊ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္း နည္းႏွစ္ နည္းနဲ႔ ျပင္ဆင္သင့္ တယ္လုိ႔ေျပာခဲ့ၿပီ။ ဒီႏွစ္ခုဟာ အေပၚယံအရ လႈပ္ရွားရပုံမတူေပမဲ့ အတြင္းသေဘာအရ လူထု လႈပ္ရွားမႈ ေအာင္ျမင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္အတြက္ပဲျဖစ္တယ္။
တကယ္က ေျပာင္လုပ္ငန္းနဲ႔လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းဟာ တခုကုိတခုဆန္႔က်င္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အျပန္အလွန္ ေထာက္ကူေနသာျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဥပေဒမဲ့စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္း ေကာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္ေလ။ ေျပာင္လုပ္ငန္း အတြက္ အက်ဳိးမ်ားေလပဲ။ အျပန္အလွန္ အားျဖင့္ ေျပာင္လုပ္ငန္းကုိ မိမိရရ အသုံးခ်ႏုိင္ေလ။ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းကုိ က်ယ္ျပန္႔နက္ရွဳိင္းစြာလုပ္ႏုိင္ေလပဲ။
လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းနဲ႔ ေျပာင္လုပ္ငန္းဟာ အျပန္အလွန္ကူးေျပာင္းတဲ့ သေဘာလည္းရွိ တယ္။ တုိက္ပြဲစဥ္အတြင္း အခြင့္မသာတဲ့အခါ ေျပာင္လုပ္ငန္းဟာ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းအျဖစ္ကူး ေျပာင္းသြားေလ့ရွိၿပီး။ ေအာင္ပြဲရတဲ့အခါ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းဟာ ေျပာင္လုပ္ငန္းအျဖစ္ ကူး ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ ဒီသေဘာကုိ အမ်ဳိး သားလြတ္ေျမာက္ ေရးကာလ လႈပ္ရွားမႈမ်ားနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ လူထုတုိက္ပြဲမ်ားအတြင္းမွာ ေလ့လာေတြ႔ ရွိႏုိင္တယ္။
၂၀၀၇ စက္တင္ဘာအေရးေတာ္ပုံႀကီး အတြင္းမွာလည္း သံဃာနဲ႔ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ တုိက္ပြဲလုိအပ္ ခ်က္အရ ေျပာင္လုပ္ငန္းနဲ႔ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္း အၾကားအဆက္အစပ္ကုိ အျပန္အလွန္ကူးေျပာင္း လႈပ္ရွား ခဲ့ၾကတာ သတိျပဳလုိက္မိတယ္။ ဒီလုိေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ လုပ္ႏုိင္ တာဟာ လူထုတုိက္ပြဲအတြက္ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စက္တင္ဘာအေရး ေတာ္ပုံလႈပ္ရွားမႈမွာ ေျပာင္လုပ္ငန္းသေဘာက အဓိက လႊမ္းမုိးေနတယ္လုိ႔ ယူဆရတယ္။ ဒီထက္ပုိမုိက်ယ္ျပန္႔တဲ့ လ်ဳိ႕၀ွက္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔သာ ႀကဳိျပင္ထားႏုိင္ခဲ့ရင္ စက္တင္ဘာအေရး ေတာ္ပုံႀကီးကုိ ဒီထက္ပုိမုိအားျဖည့္ေပးႏုိင္မွာအမွန္ပဲ။

၇။
နိဂုံးခ်ဳပ္ရရင္ တပြဲခ်င္းအရ အာဏာကုိအသုံးခ်ၿပီး ျပည္သူအေပၚ အႏုိင္ယူေနတဲ့ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္အတြင္းမွာ မုခ်က်ဆုံးရမယ့္ အေၾကာင္းတရားတခုပါရွိေနတယ္။ အဲဒါ ကေတာ့ ျပည္သူကုိ ဖိႏွိပ္ဆန္႔က်င္ တဲ့ ရပ္တည္မႈအမွားပဲ။ အဲဒီအမွားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေတြးမွား၊ အျမင္မွား၊ အလုပ္မွားေတြကုိ အဆက္မ ျပတ္ က်ဴးလြန္ကာ ေနာက္ဆုံးက်ဆုံး ခန္းဆီ ဦးတည္ေစတာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အလုိေလ်ာက္ က်ဆုံးမွာ ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ စည္းလုံးညီညြတ္တဲ့ လူထုအားနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္မွ အၿပီးသတ္က်ဆုံးမွာျဖစ္တယ္။
တပြဲခ်င္းအရ အေရးနိမ့္မႈေတြ ႀကံဳေနရတဲ့ ျပည္သူလူထႀကီးအတြင္းမွာလည္း အဆုံး တေန႔ မုခ်ေအာင္ပြဲခံရမယ့္ အေၾကာင္းတရားတခုရွိေနတယ္။ အဲဒါက စစ္အုပ္စုလက္တဆုပ္ စာရဲ႕ အၾကမ္းဖက္ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္က ျပည္သူ တရပ္လုံး လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဆင္ ေရးဆုိတဲ့ ရပ္တည္မႈအမွန္တရား ပဲ။ ဒီရပ္တည္မႈအမွန္တရားကုိ အေၾကာင္းခံၿပီး ျပည္သူေတြ ဟာ အေတြးမွန္။ အျမင္မွန္။ လုပ္နည္းမွန္ ေတြကုိ ရရွိၿပီး တပြဲခ်င္းအေရးနိမ့္မႈက ေအာင္ျမင္မႈကုိ တက္လွမ္းလာႏုိင္မွာျဖစ္တယ္။ လက္ဦးမႈမဲ့ရာက ရွိရာသုိ႔ အဆက္မျပတ္တုိးခ်ဲ႔ၿပီး ေအာင္ ပြဲကုိ အရယူႏုိင္မွာျဖစ္တယ္။
တသက္စာ အမွား၀န္ထုပ္ႀကီးကုိ မခ်ိမဆန္႔ပုိးထားတဲ့ နအဖ စစ္အုပ္စုကုိ အမွန္တရား အရ အားေကာင္းေမာင္းသန္စုစည္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔အားနဲ႔တြန္းရင္ စစ္အုပ္စုဘုံးဘုံးလဲ ရမွာပဲ။ ဒီအတြက္လုိအပ္ သမွ်ကုိ ၀ုိင္း၀န္း ျပင္ဆင္ရင္း လာမယ့္တုိက္ပြႀကီးကုိ ႀကဳိၾကဦးစုိ႔။

ကုိရင္ေဒါင္း

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

လူထုအတြက္ လူထုဖက္က လူထုေဒၚအမာ

၀င္းတင့္ထြန္း

------------------------------

( ၁ )

က်ေနာ္ဟာ အညာသားျဖစ္ေပမဲ့ မႏၱေလးထက္ ရန္ကုန္ကိုပဲ ပိုၿပီး ကၽြမ္းကၽြမ္း က်င္က်င္သြားတတ္လာတတ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀မွာအေနၾကာခဲ့ရတာကလဲ ရန္ကုန္မွာမဟုတ္လား။ ဟိုတုန္းက ေမြးရပ္ဌာေနေရႊဘိုေျမဆီျပန္တိုင္းမႏၱေလးမွာပဲ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ၀င္တတ္နားတတ္ေရာက္တတ္ခဲ့ တာ အခါခါေပမဲ့၊ ‘၀င္းေတြနဲ႔တည္ထားတဲ့ မႏၱေလးေနျပည္’ ကို ရန္ကုန္ေလာက္မကၽြမ္းက်င္ခဲ့တာကေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အညာေသြး ဗမာေသြးကပဲ စကားေျပာလို႔လား၊ ကုန္းေဘာင္ေသြးကပဲစကားေျပာလို႔လား၊ ဘာလို႔လဲေတာ့မသိပါ။ မႏၱေလးကို ခ်စ္ခဲ့တာကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းကပါ။ ‘မန္းရတနာပုံေနျပည္ ...’ဆိုတဲ့ အသံေလးနဲ႔စလိုက္တဲ့ သီခ်င္းသံကိုၾကားရရင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာရယ္မသိ လြမ္းတတ္ ခဲ့ဖူးၿပီး၊ ‘ ေျခေတာ္ အသေရလွ်မ္း ... ျပည္ေတာ္ေရႊမန္း ...ငါးေစာင္ေလသိုက္္ က်မ္း...စိုက္နန္းရယ္ တည္ေတာ္မူ...’ဆိုတဲ့ ခန္႔ခန္႔ညားညားစာသားစကားပိုဒ္ေတြ ပါ၀င္တဲ့

ေအာင္မဂၤလာ - နဲ႔အစခ်ီ လိုက္တဲ့ ေအာင္မဂၤလာသီခ်င္းႀကီး သီခ်င္းခံသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ ရေလတိုင္းလဲ ရင္ထဲ တလွပ္လွပ္ ခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ‘ ... ေကာ္ေရာ္သံ - ေကာ္ေရာ္သံ ... ဆင္ပန္းလက္စုံမိုးတယ္ ... မ်ဳိးေလးပါး - ရာရာေက်ာ္ ...သက္ေတာ္ရွည္ေစေၾကာင္းငယ္ ...ေတာင္းဆုေခၽြ ...’ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေမတၱာပို ့သသံအပိုဒ္နဲ႔အတူ‘ - - ဘုံေ၀ယံ ...ႏိုင္ငံ ျပည္သူ ...ေအးေစဗိုလ္လူ ...’ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ကေတာ့ ရင္ထဲမွာ အၿမဲလိုလိုလႈိင္းခတ္ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ေလးက က်ေနာ္တို႔အိမ္အိုေလးရဲ႕ထရံစုတ္ေလးေပၚ မွာ အေမမွတ္ မွတ္ရရ၀ယ္လာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ‘မန္းရာျပည့္’ ျပကၡဒိန္ေလးေပၚက မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕႐ုိးနဲ႔က်ဳံးရိပ္ ေရျပင္ညိဳ႕ညိဳ႕ မႏၱေလးအမွတ္အသား မႏၱေလးပန္းခ်ီကားေလးကိုလဲ အဲဒီတုန္းကတည္းက ခဏခဏ ေငးၾကည့္မိရင္း အိပ္မက္ထဲအထိ မၾကာမၾကာမက္တတ္ ခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိသမွ် က်ေနာ့္အေမ လယ္သူမႀကီးရဲ႕တသက္တာမွာ ေလးဆူဓာတ္ပုံ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးပုံတခ်ပ္နဲ႔ မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားႀကီးပုံေတာ္တခ်ပ္ၿပီးရင္၊ ျပကၡဒိန္အျဖစ္ ၀ယ္ဖူးတာဆိုလို႔ အဲဒီမႏၱေလးရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕႐ုိးနဲ႔က်ဳံးေရျပင္ညိဳ႕ညိဳ႕ပါ ျပကၡဒိန္တခုပဲ ၀ယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမချမာ ေတာ္ေတာ္ကို ႀကိဳက္လြန္းလွလို႔၀ယ္ခဲ့တာျဖစ္သလို၊ က်ေနာ့္ဘ၀မွာလဲ ပထမဆုံး အိမ္မွာစျမင္ဖူး စြဲလန္းႏွစ္သက္ဖူး တဲ့ပန္းခ်ီကားဟာ အဲဒီမႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕႐ုိးပုံ ပန္းခ်ီကားေလးပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေရာင္စုံခဲ တံဗူးေလး စရေတာ့၊ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ မၾကာမၾကာလိုက္လိုက္ၿပီး ကူးယူဆြဲၾကည့္ခဲ့ဖူးတာဟာလဲ အဲဒီျပကၡဒိန္ေပၚက မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕႐ုိးပန္းခ်ီကားေလးပါပဲ။ က်ေနာ္ပထမဆုံး မႏၱေလးကိုစေရာက္ေတာ့၊ နန္းေရွ႕ ဖက္ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး၊ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက အင္မတန္ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ မန္းရာျပည့္ ျပကၡဒိန္ေပၚမွာပါခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားထဲက ႐ႈခင္းေလးနဲ႔တူမယ့္ေနရာ ေသခ်ာေရြးၿပီး တေမ့တေမာ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

မႏၱေလးဟာ ေရႊဘိုနဲ႔ဘာမွမေ၀းလွေပမဲ့၊ မႏၱေလးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲစြဲလန္း လန္းရွိခဲ့ေပမဲ့၊ ဘ၀အေျခအေနအရ က်ေနာ့္ရဲ႕လူငယ္ဘ၀ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ မႏၱေလးကို ေက်ာ္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ သြားႀကီးျပင္းခဲ့ရပါတယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မႏၱေလးကိုေရာက္ ျဖစ္ရင္လဲ တပတ္ဆယ္ရက္ ဆယ့္ငါးရက္ေတြထက္ မပိုခဲ့ရသလို ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး မခ်င့္မရဲ ခံစားခဲ့ ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီလို မခ်င့္မရဲ ခံစားခဲ့ရတဲ့ မႏၱေလးကို ၾကံဳမယ့္ၾကံဳ ဆုံမယ့္ဆုံရေတာ့လဲ ၀ရမ္း

ေျပးဘ၀နဲ႔ပဲ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လရွည္ႏွစ္ေပါက္ ရင္ခ်င္းအပ္ေပြ႔ဖက္ေႏြးေထြးခဲ့ရပါေတာ့ တယ္။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးအၿပီး၊ အေရးေတာ္ပုံႀကီးရဲ႕အက်ိဳးဆက္ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေတြ အလွ်ဳိအလွ်ဳိေပၚထြက္အၿပီး၊ သိပ္ေတာင္ မ်ားမ်ားစားစားမလႈပ္ရွားလိုက္ရပါဘူး၊ ႏိုင္ငံ ေရးနဲ႔ပဲ ၀ရမ္းေျပးဘ၀ ထပ္ေရာက္ရပါတယ္။ ဟိုဟိုဒီဒီကေန ေနာက္ဆုံးမွာ မႏၱေလးကို ေရာက္လာ ရပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းရိပ္ကန္ရိပ္ သံဃာ့အရိပ္ေပါင္းစုံမွာခိုရင္း၊ ရဲေဘာ္တကာ မိတ္ေဆြ တကာရဲ႕ျခံေပါင္းမ်ားစြာ အိမ္တကာမွာခိုရင္း၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ေနရာေပါင္းစုံ လမ္းႀကိဳ လမ္းၾကား ေခ်ာင္ၾကားမက်န္ အႏွံ႔ေရာက္ရက်င္လည္ရပါေတာ့တယ္။ လူက ၀ရမ္းေျပးျဖစ္တဲ့ အျပင္၊ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေပၚမွာစက္ဘီးမစီးတတ္တဲ့က်ေနာ္ဟာ ေျမေလွ်ာက္၀ိဇၨာတပိုင္း ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ အထိေတာင္ ေျမေလွ်ာက္၀ိဇၨာ ျဖစ္ေနရသလဲဆိုေတာ့၊ ယူဂ်ီ တပိုင္းအျဖစ္ေနေနရတဲ့ ကာလတခ်ဳိ႕မွာ မႏၱေလး ကမိတ္ေဆြ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က အထူးသျဖင့္ ဟာသႂကြယ္ႂကြယ္လူငယ္တခ်ဳိ႕က က်ေနာ့္ကြယ္ရာမွာ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းလွ်ဳိ႕၀ွက္နာမည္ေပးေခၚေနၾကတာက ‘ေျမေလွ်ာက္၀ိဇၨာႀကီး’ ဆိုတဲ့ အထိပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ တခ်ဳိ႕က ‘၀ိဇၨာ’ ႀကီးလို႔ သူတို႔ဟာသူတို႔နာမည္ေျပာင္ေပးၿပီး လွ်ဳိ႕၀ွက္ ေခၚဆိုေနႀကရာကေန၊ ‘ပထမံႀကီး’ လို႔ေျပာင္းလဲေခၚေ၀ၚတဲ့ သူေတြလဲ ရွိခဲ့ရတဲ့အထိပါပဲ။ လူက လဲ ဟိုေနရာေရာက္လိုက္ ဒီေနရာေရာက္ လိုက္နဲ႔မႏၱေလးအႏွံ႔ ေျခစၾကာျဖန္ ့ေနခဲ့ရပါေတာ့ တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ အညာသားျဖစ္တဲ့အျပင္ အသားအေရာင္ကလဲ ေၾကးနီေရာင္ မက ေၾကးညိဳေၾကးမဲေရာင္ေပါက္ေနေတာ့၊ လြယ္အိတ္တလုံး ပခုံးေပၚ လြယ္ၿပီး လမ္းတကာ ေပၚကုန္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ျမင္ရသူ မသိၾကသူအေပါင္းကေတာ့၊ ဘယ္က ေတာသား-ၿမိဳ႕တက္ ေစ်းလာ ၀ယ္သလဲလို႔ပဲ ျမင္ၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေတာင္ ေရာက္လိုက္ ေျမာက္ေရာက္လိုက္နဲ႔ မႏၱေလး ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးရဲ႕ႏွလုံးသား တည့္တည့္ေပၚ မၾကာမၾကာ သြားလာလွည့္လည္ေနတတ္တဲ့ က်ေနာ္ဟာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ အထင္ကရေနရာ (ဂ၄) လမ္းမႀကီးေပၚကိုလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။

(ဂ၄) လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္ရလို႔ ‘လူထု’ တိုက္ေရွ႕က မၾကာခဏ ျဖတ္သန္းသြားရေလ တိုင္း ဖ်တ္ကနဲ ရင္ခုန္တတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီအနီးအနား၀န္းက်င္မွာ အၿမဲလိုလို ေထာက္လွမ္း ေရး ဒလွ်ဳိဒလံေတြ ခ်ထားတတ္တယ္ - လို႔ေျပာၾကဆိုႀက သတိေပးၾကဖူးတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ ဖက္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ စကားသံေတြကို ျပန္ျပန္ၾကားမိ သတိရမိေနတာ ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။

‘လူထု’ ဆိုတဲ့ စာလုံးေလးႏွစ္လုံးနဲ႔ေရးထိုးထားတဲ့ ကမၺည္းဆိုင္းဘုတ္ေလးဟာ ဆိုင္း ဘုတ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဘာမွႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္းနားနားမရွိပါ။ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးေပၚမွာ ဧရာမဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြ ေနရာအႏွံ႔ရွိပါတယ္။ ထိုးမုန္႔ဆိုင္ တခုရဲ႕နာမည္ဆိုင္းဘုတ္၊ လဖက္ရည္ဆိုင္တခု၊ လြယ္အိတ္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ဆိုင္းဘုတ္ ေလာက္ေတာင္ ႀကီးႀကီးမားမားထည္ထည္၀ါ၀ါ ဟိတ္နဲ႔ဟန္နဲ႔ေနရာယူထားတာ မရွိေပမဲ့၊ တျခားတျခားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးဟာ ခပ္ေသးေသးပါပဲ လို႔ေတာင္ ေျပာရမွာျဖစ္ေပမဲ့၊ ‘လူထု’ ဆိုတဲ့ စာလုံးေလး ႏွစ္လုံးဟာ ထူးထူးျခားျခားသက္၀င္ လႈပ္ရွားေနပါတယ္။ ‘လူ’ ဆိုတဲ့ ပထမစာလုံးေလးကိုက ‘လ’ နဲ႔တဆက္တည္း ႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ ဟာတေခ်ာင္းနဲ႔တေခ်ာင္း-ခြဲမေနပဲ ခပ္ေသာ့ေသာ့လက္ေရးအသြင္ တဆက္တည္းဆက္ေနပါ တယ္။ ‘ထု’ ဆိုတဲ့ စာလုံးေလးက ေနာက္ဆုံးတေခ်ာင္းငင္ေလးကလဲ လႈိင္းတြန္႔ေလးလို ေကြးတက္သြားၿပီး ႐ုိး႐ုိးေလးနဲ႔ထူးထူးျခားျခားျဖစ္ေနရင္း လူနဲ႔အတူဟန္ခ်က္ညီအခ်ဳိးက်ေန တယ္ ထင္မိတယ္။ ဒါကိုက ‘လူထု’ တိုက္ ရဲ႕လူထုအထိမ္းအမွတ္ ‘လူထု’ လိုဂို၊ ‘လူထု’ မူပိုင္ ထရိတ္မတ္ေလးသဖြယ္ လူထုၾကားမွာ အသားက်ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းနဲနဲေနာေနာ မဟုတ္ ေတာ့။ ‘လူထု’ ဆိုတဲ့ စာလုံးေလးက ႐ုိး႐ုိးေလး နဲ႔အားပါေနသလို၊ ‘လူထု’ ဆိုတဲ့ စာလုံးေလး ႏွစ္လုံးကိုဆက္ၿပီး ထြက္ေပၚလာခဲ့တဲ့ ဗမာေ၀ါဟာရ၊ ‘လူထု’ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရရဲ႕အနက္ အဓိပၸါယ္ကလဲ ႐ုိး႐ုိးေလးနဲ႔အားမာန္ျပည့္ေန႐ံုမက က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ အေျခခံက်က် အႏွစ္သာရသေဘာကို ေဖၚၫႊန္းေနပါတယ္။ ‘လူထု’ ဆိုတာ အေျခခံအက်ဆုံး ေသာ အက်ယ္ျပန္႔ဆုံးေသာ အမ်ားတကာ့အမ်ားစုႀကီးျဖစ္ေသာ ျပည္သူျပည္သားအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ ေ၀ါဟာရမဟုတ္လား။

ကေန႔ကာလမွာေတာ့ ‘လူထု’ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရဟာ ေရပန္းအစားဆုံးေ၀ါဟာရတခု ျဖစ္ေနတာ ၾကာပါျပီ။ ‘လူထုသေဘာထား’ ‘လူထုစစ္တမ္းေကာက္ယူခ်က္’ ‘လူထု တိုက္ပြဲ’ ‘လူထုေခါင္းေဆာင္’ ‘လူထုေထာက္ခံမႈ’ ‘လူထု ဆႏၵ’။

‘လူထု’ တိုက္ နားက ျဖတ္သန္းသြားရေလတိုင္း၊ ‘လူထု’ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးဆီလွမ္း ၾကည့္ မိလ်က္သားျဖစ္တတ္ခဲ့ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရး၀ရမ္းေျပးတေယာက္ဘ၀ေပမို႔ တခါမွမ၀င္ျဖစ္ေအာင္ သတိထားေရွာင္ ကြင္းခဲ့ရေပမဲ့၊ အဲဒီနားက ျဖတ္သန္းရတိုင္း ရင္ခုန္မိတတ္တာေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ပါပဲ။

ဒီ ‘လူထု’ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔‘လူထု’ဆိုတဲ့ တိုက္အိမ္ေလးထဲမွာ အေမလူထုေဒၚအမာ ရွိေနလိမ့္မယ္၊ အေမေဒၚအမာဟာ လူထုေဒၚအမာဆိုတဲ့အတိုင္း လူထုရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ လူထု ဖက္က လူထုအတြက္ စာေပေတြကို အိုႀကီးအိုမေပမဲ့၊ ကေလာင္မခ် တက္တက္ႂကြႂကြ ေရးသားေဖၚက်ဴး ေနလိမ့္မယ္ - ဆိုတာေတြကို မွန္းေမွ်ာ္ေတြးဆၾကည့္မိရင္း စိတ္ထဲကေန ဂါရ၀ျပဳမိခဲ့တာကလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ ႏိုင္ငံေရးစာေပေတြကို အသည္းအသန္ ဖတ္႐ႈစအရြယ္က လူထုတိုက္ထုတ္စာအုပ္စာေပေတြကို ဖတ္႐ႈခဲ့ ရတာနဲ႔ အေမလူထု ေဒၚအမာရဲ႕ ‘ဘ၀ခ်င္းမတူသည့္ တရုတ္ျပည္’၊ ‘အို - ယန္းကီးတို႔’ ‘ေငြနဲ႔လက္နက္’ တို႔အပါ အ၀င္ လူထုဦးလွရဲ႕ ‘ေလွာင္ခ်ဳိင့္တြင္းက ငွက္ငယ္မ်ား’၊ ‘အားလုံးေကာင္းၾကရဲ႕လား’ ‘သတင္း စာမ်ားက ေျပာေသာ သမိုင္း’ စတဲ့စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ဖ်တ္ကနဲဖ်တ္ကနဲသတိရမိတတ္ ပါတယ္။

( ၂ )

က်ေနာ္တို႔ဗမာျပည္စာေပသမိုင္းမွာ အေလးထားရမယ့္ စံတင္ေလာက္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး ကေလာင္ရွင္ေတြ ေခတ္အလိုက္ ေခတ္အလိုက္ထြက္ေပၚခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ေတြ ေလာက္ဆီကိုခဏထား၊ အနီး ေခတ္ကာလေလာက္အထိပဲ ခြဲကန္႔ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေဒၚဒဂုန္ ခင္ခင္ေလး၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး၊ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္၊ ေဒၚခင္ႏွင္းယုနဲ႔ အေမလူထုေဒၚအမာ တို႔ကို အားေကာင္းေမာင္းသန္တကယ့္ကေလာင္ရွင္ႀကီးေတြအျဖစ္ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဗမာ စာေပအႏုပညာ ေလာက မွာ မွတ္တိုင္ကိုယ္စီ စိုက္ထူထားႏိုင္ႀကၿပီးသား၊ အႏုပညာအရည္ အေသြးျပည့္ ကေလာင္ရွင္ႀကီးေတြ ျဖစ္သလို၊ ေဒၚဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး နဲ႔ အေမလူထုေဒၚအမာတို႔ဟာ သတင္းစာနဲ႔ပါ ပတ္သက္ေန ႀကတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အမ်ဳိးသမီး သတင္းစာပညာရွင္ႀကီးေတြလဲ ျဖစ္ခဲ့ႀကပါတယ္။ ေဒၚဒဂုန္ခင္ခင္ေလးက ယု၀တီဂ်ာနယ္နဲ႔ ယု၀တီ သတင္းစာကို ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့သူ၊ အမ်ဳိးသမီးကေလာင္ရွင္ေတြကို ယု၀တီကေလာင္ ရွင္ ဘြဲ႔ေပးၿပီး အမ်ဳိးသမီးကေလာင္ရွင္မ်ားအဖြဲ႔ကို တည္ေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သလို၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး ဆိုတာကလဲ ခင္ပြန္းသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ ကြယ္လြန္ၿပီးကတည္းက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္နဲ႔ ‘ျပည္သူ႔ဟစ္တိုင္’ ေန႔စဥ္သတင္းစာေတြကို မိန္းမသားတန္မယ့္ ေန႔စဥ္အပတ္စဥ္မပ်က္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕အေမ အေမလူထု ေဒၚအမာ ဆိုတာကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လူထုဂ်ာနယ္နဲ႔ လူထုသတင္းစာ တို႔ရဲ႕ဖခင္ဟာ လူထုဦးလွ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ လူထုဂ်ာနယ္နဲ႔ လူထုသတင္းစာတို႔ရဲ႕မိခင္ရင္းအစစ္ဟာ လူထုေဒၚအမာေပပဲေပါ့။ ခင္ပြန္းသည္ လူထုဦးလွ တေယာက္ ဖဆဆိုရွယ္ေတြရဲ႕ ယုတ္မာမႈနဲ႔ နရသိန္ထဲ ေထာင္ထဲ ႂကြေရာက္စံျမန္းေနရစဥ္ ကာလတေလ်ာက္ လုံးမွာလဲ အေမလူထု ေဒၚအမာ ကပဲ အဆက္မျပတ္ဦးစီးထုတ္ေ၀ေရွ႕ေဆာင္ခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။ ဂ်ာနယ္ ေက်ာ္နဲ႔ ျပည္သူ႔ဟစ္တိုင္ဟာ ဗမာျပည္စာနယ္ဇင္းသမိုင္းမွာသာမက ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းမွာပါ အေရးပါတဲ့ မွတ္တိုင္ေတြရွိခဲ့သလို၊ လူထုဂ်ာနယ္နဲ႔လူထုသတင္းစာ ဆိုတာဟာလဲ လူထုအတြက္ လူထုဖက္က ထြန္းေျပာင္တဲ့သမိုင္းအစဥ္အလာေတြ တသီႀကီးနဲ႔မဟုတ္လား။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ‘ျပည္သူ႔ဟစ္တိုင္’ ဟာအာဏာရအုပ္စိုးသူ ေဖါက္ျပန္သူ ဖဆဆိုရွယ္ မ်ားရဲ႕ ယုတ္ယုတ္မာမာ အႀကမ္းဖက္၀င္ေရာက္ၿပီး၊ စက္ေတြကို ရဲဒင္းေတြ ပုဆိန္ေတြနဲ႔ ႐ိုက္ ခ်ဳိး၊ ခဲစာလုံးနဲ႔စာစီခြက္ေတြပါမက်န္ တူနဲ႔ထု ေမွာက္လွန္ေခ်မြ ဖ်က္ဆီးပစ္တာ ခံခဲ့ရဖူးသလို၊ လူထုဦးလွ လူထုေဒၚအမာတို႔ရဲ႕ ‘လူထု’ ဟာလဲ ဗုံးနဲ႔ခြဲတာေတာင္ ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ကေန႔ေခတ္ကာလလို မဟုတ္ပဲ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ႏိုင္ငံတကာ့ လႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္းအထိ တက္တက္ႂကြႂကြပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ဗမာအမ်ဳိး သမီးကေလာင္ရွင္ေတြအျဖစ္ ထူးထူးျခားျခား မွတ္တမ္းတင္ထားရမွာကလဲ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး နဲ႔လူထုေဒၚအမာပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးဟာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ေလာက္က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာက်င္းပခဲ့တဲ့၊ အႏုျမဴဗုံးပိတ္ပင္ေရး၊ အႏုျမဴဗုံးမစမ္းသပ္ေရး၊ စစ္ဆန္႔က်င္ေရးညီလာခံကြန္ ဖရင့္ ့ႀကီးသို႔၊ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဖရင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ကိုယ္စား လွယ္ တဦးအျဖစ္တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာဟာလဲ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္က ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ‘ကမၻာ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားညီလာခံႀကီး’ကို ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ဳိးသမီး ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ပါ၀င္တက္ေရာက္ခဲ့ဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာမႈိင္း ဦးေဆာင္တဲ့ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈ ၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြအတြင္း တက္ တက္ႂကြႂကြပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အမ်ဳိးသမီးကေလာင္ရွင္ေတြထဲမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး နဲ႔အေမလူထုေဒၚအမာတို႔ဟာ ေရွ႕တန္းအခန္းက ပါခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

အနီးေခတ္ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းတေလ်ာက္မွာ၊ အမွန္တရားဘက္ကေန ရပ္တည္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကတဲ့၊ သမိုင္းတာ၀န္ေၾကႁပြန္ခဲ့ၾကတဲ့၊ ထက္ျမက္တဲ့ ကေလာင္ေတြလဲ အဆက္မျပတ္လိုလို ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္တဦးခ်င္းခံစားနားလည္မႈအရ ေျပာရရင္၊ ႏိုင္ငံေရးအရပါ ႏိုးၾကားတက္ႂကြတဲ့ ကေလာင္ရွင္ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြထက္ အမ်ဳိးသား ကေလာင္ရွင္ေတြက ပိုၿပီးမ်ားပါတယ္။ အဲဒီလို ႏိုင္ငံေရးအရပါ တိုးတက္တဲ့၊ ႏိုးၾကားထက္ျမက္ တဲ့ ရွားရွားပါးပါး အမ်ဳိးသမီး ကေလာင္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ က်ေနာ့္အျမင္မွာ အေမလူထု ေဒၚအမာ ဟာ ေရွ႕ဆုံးကျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

အေမလူထုေဒၚအမာဟာအားက်စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္စာစုံေရးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကေလာင္ ရွင္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ေတြေရာ ပင္ကိုေရးေတြပါ၊ ရသေရာ သုတပါ၊ ႏိုင္ငံေရးေရာ လူမႈေရးေတြပါ၊ အမ်ဳိးဘာသာသာသနာအေရးေတြေရာ၊ အႏုပညာယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္ ေတြပါ၊ ဘာဆိုဘာမွ မလပ္ရေအာင္ ေထာင့္စုံေအာင္ စာစုံေရးႏိုင္ခဲ့တဲ့ တကယ့္ကေလာင္ရွင္ ဆိုတာ စစ္မွန္တဲ့ဗမာျပည္ စာေပအႏုပညာသမားတိုင္းသိပါတယ္။ စာေပအႏုပညာ ၀မ္းစာ ကလဲ ကုံလုံႂကြယ္၀သူဆိုေတာ့၊ ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္ထင္ေစႏိုင္တဲ့ တကယ့္ပန္းခ်ီေက်ာ္ တဦးလို၊ ျမင္ျမင္သမွ် ၾကားၾကားသမွ်၊ စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးျပႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ စာေပအႏု ပညာရွင္လဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြေရးေရး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေစတနာ အတိုင္းသားပါေနတာက ေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ စာေပလက္ရာေတြတိုင္းေပၚမွာပါပဲ။

အေမလူထုေဒၚအမာဟာ မႏၱေလးသူပါ။ မႏၱေလးဆိုတာ ကုန္းေဘာင္ (၁၁) ဆက္ရဲ႕ (၁၀) ဆက္ေျမာက္မင္း၊မင္းတုန္းမင္းႀကီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ရတနာပုံမင္းေနျပည္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးျဖစ္ သလို၊ ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္ သားေတာ္သီေပါမင္းလက္ထက္မွာ ထီးက်ိဳးစည္ေပါက္ သူ႔ကၽြန္ ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရၿပီး ကုန္းေဘာင္ေခတ္ရဲ႕ေန၀င္ခ်ိန္မွာ ဗမာဘုရင္ေခတ္ရဲ႕ေနာက္ဆုံးထီးစိုက္ နန္းစိုက္ခဲ့ရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ရဲ႕ေနာက္ဆုံး အမွတ္အသားလို႔ ဆိုေပမဲ့၊ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ကိုယ့္ၾကငွန္းရဲ႕ျပယုဂ္၊ ရာဇ၀င္ရွိတဲ့ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈအေမြ

အႏွစ္ေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ ထုံမႊမ္းေနဆဲေနရာ၊ ဗမာအမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ထင္ရွားတဲ့ အမ်ဳိးသားယဥ္ ေက်းမႈ အမွတ္လကၡဏာသေကၤတတခုလဲပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မႏၱေလးဟာ ထင္ရွားတဲ့ ကိုယ့္မူ ကိုယ့္ဌာန္ ကိုယ့္သ႑ာန္နဲ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတခုလဲပဲ မဟုတ္လား။ စကားမွာ ေတာင္ ခ်ဳိသာယဥ္ေက်းတဲ့ အေခၚအေ၀ၚအသုံးအႏႈန္းေတြနဲ႔‘မန္းစကား’ ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ရွိတယ္မဟုတ္လား။

ဆရာစြမ္း (ဆရာေမာင္စြမ္းရည္) ကေတာ့ မႏၱေလးသူျဖစ္တဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာ ရဲ႕ ေရးဟန္ကို ‘မန္းသံ အျပည့္နဲ႔အသုံးထူးအလကၤာေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ျဗန္းျဗန္းကြဲ ေရးေလ့ ရွိတယ္’ လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳ ေဖၚျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ ေရး ဟန္ဟာ မန္းသံ မန္းဟန္အျပည့္နဲ႔ တကယ့္ကို ထူးထူးျခားျခားကိုယ္ပိုင္ဟန္ရွိတဲ့ ေရးဟန္ပါ။ မႏၱေလးဟာ ဗမာဘုရင္ေခတ္ရဲ႕ေနာက္ဆုံးနန္းစိုက္ခဲ့ရာ မင္းေနျပည္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတခု ျဖစ္ခဲ့ေလ ေတာ့၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ - ‘မန္းဟန္’ ‘မန္းသံ’ ဆိုတာ ‘နန္းဆန္’ တာ လို႔ပဲျမင္ခ်င္ျမင္ ၾကႏိုင္ပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ မန္းသံ မန္းဟန္ကေတာ့၊ က်ေနာ့္အျမင္မွာ အင္မတန္ ကို ‘လူထုဆန္’ ပါတယ္။ လူထုၾကားမွာ လူထုေတြ ေန႔စဥ္သုံးစြဲေျပာဆိုေနႀကတဲ့ လူထုသုံး စကားေတြနဲ႔ပဲ ေ၀ေ၀ဆာဆာျဖစ္ေအာင္ ေပၚေပၚလြင္လြင္ျဖစ္ေအာင္ ေရးသားေဖၚက်ဴးျပေလ့ ရွိပါတယ္။ လူထုၾကား ခိုင္းႏႈိင္းေျပာဆိုသုံးစြဲေနၾကတဲ့ ေျပာထုံးဆိုထုံးေလးေတြ၊စကားပုံေလး ေတြ၊ ဆို႐ုိးစကားေလးေတြ၊ ေဒသိယေလေလးေတြ၊ လူထုအလကၤာေလးေတြကေတာ့၊ သူ႔ ေနရာနဲ႔သူ၊ ‘ဂြင္’ ကို က်လို႔ေပါ့။ တမင္ဟန္လုပ္ၿပီး ေရးထားတာမဟုတ္ပဲ၊ ရင္ထဲကလာတဲ့ အသံနဲ႔ေရးထားတဲ့ အေမရဲ႕လက္ရာေတြဟာ၊ အေမ၀မ္းစာဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ ဆိုတာ၊ ေ၀ါဟာရေတြ ဘယ္ေလာက္ႂကြယ္တယ္ဆိုတာ၊ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈအႏွစ္သာရနဲ႔ ဘယ္ ေလာက္ တသားတည္းျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲ

ထင္ဟပ္ျပေနသလိုပါပဲ။

အေမလူထုေဒၚအမာဟာ စာေပနယ္မွာ သူကိုယ္တိုင္ အင္မတန္အရိပ္အာ၀ါသႀကီးတဲ့ စာေပပင္ရိပ္ႀကီးတပင္ျဖစ္ေနေပမဲ့၊ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေသာ စာေပပင္ရိပ္ပ်ဳိပင္ရိပ္ငယ္ ေလးေတြရဲ႕အဆက္မျပတ္ဖြံ ့ၿဖိဳးႀကီးထြားတိုးတက္လာေရးကိုလဲ ဂရုတစိုက္ အေရးတယူ ေဖး ကူ လမ္းျပသြန္သင္တတ္ေလ့ရွိတာ သတိထားမိပါတယ္။ သူ႔ေျမးအရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ့္၊ ‘ေခ်ာအိမာန္’ ဆိုတဲ့ မႏၱေလးသူ ကေလာင္ရွင္မေလးရဲ႕ ‘ေကာင္းကင္အနမ္း’ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ကေလး အတြက္ အမွာစကား ေရးသားခ်ီးျမႇင့္ေပးရာမွာ၊ အေမလူထုေဒၚအမာက

‘ အေမေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းကို ေခတ္လူငယ္တေယာက္အေနနဲ႔ ေလွ်ာက္ေဖာ္ရတဲ့အတြက္ အေမအရမ္း၀မ္းသာတယ္။ စာကေစတနာနဲ႔မ်ားမ်ားေရးေလ ေကာင္းေလေလပဲ၊ ဟန္လုပ္ၿပီး ေရးရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ အေမမွာခ်င္တာကေတာ့ လူငယ္ေတြ စာေတြမ်ားမ်ားဖတ္ၿပီး၊ စာေတြမ်ားမ်ား ေရးႀကပါလို႔ ...’ တဲ့။

လူငယ္ေတြ စာေတြမ်ားမ်ားဖတ္ၿပီး စာေတြမ်ားမ်ားေရးၾကမွာကို လိုလိုလားလားရွိလြန္းလွ တဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာဟာ ကိုယ္တိုင္လဲ စာေတြမ်ားမ်ားဖတ္ၿပီး မ်ားမ်ားေရးႏိုင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါ တယ္။ အေမေရးခဲ့တဲ့ စာေတြနဲေရာ့သလား။ လူထုဂ်ာနယ္ လူထုသတင္းစာ ပုံမွန္ထုတ္ေ၀ေန တုန္းကတည္းက ညနက္သန္းေကာင္အထိစာေတြဖတ္၊ ပ႐ုဖ္ေတြပါ ဖတ္ရလြန္းလို႔၊ အသက္ (၃၉)ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက မ်က္မွန္ စတပ္ခဲ့ရတဲ့အေမဟာ အိုႀကီးအိုမအရြယ္အထိလဲ စာေတြဖတ္ စာေတြေရးေနလိုက္တာ အားက်စရာပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔ကအေမလူထုေဒၚအမာကို သည့္ထက္သည္ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ေစခ်င္ၿပီး၊ လူထုအတြက္ လူထုဖက္က အေမ့စာေတြကို သည့္ထက္သည္မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားမ်ားႀကီး၊ မ်ားေလ ေကာင္းေလ ဖတ္ခ်င္ေပမဲ့၊ မတရားအာဏာယူထားတဲ့၊ လူထုက လုံး၀မၾကည္ျဖဴတဲ့ နအဖစစ္အစိုးရနဲ႔စစ္အစိုးရ ရဲ႕လက္ကိုင္ဒုတ္ေတြ ၊ ကပ္ဖားရပ္ဖား လူရမ္းကားေတြကေတာ့ အေမ့ကို မလိုမုန္းထား ရန္ၿငိဳးထားရင္း၊ အေမ့စာေတြအေပၚ မ႐ႈစိမ့္ႏိုင္႐ံုမက တတ္ႏိုင္ရင္ အေမ့ကို ျမန္ျမန္ေသေစခ်င္ေနႀကတဲ့အထိေတာင္ အကုသိုလ္ပြားေနႀကတာကိုလဲ ၾကားေန သိေနရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)ႏွစ္ေလာက္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းကလဲ၊ အသက္(ဂ၂) ႏွစ္အရြယ္မွာရာသီဥတုက ပူေလာင္လြန္းလို႔ ေမၿမိဳ႕တက္ေနရရွာတဲ့ အေမ့ကို၊ နအဖဖက္က သူေတာင္းစားေတြက ‘ေဒၚအမာ အိမ္မွာရွိသလား’ လို႔သုံးႀကိမ္ေလာက္ ဖုန္းဆက္ေမး႐ံုနဲ႔ ေတာင္ အားမရလို႔ အိမ္အထိေတာင္လာၿပီး၊ ‘ေဒၚအမာ ေသတယ္ၾကားလို႔ဟုတ္သလား’ လို႔ လာေမးခဲ့ၾကဆိုပဲ။ အမရပူရ ေတာင္ေလးလုံးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဦးပညာ ဆီကိုလဲ ‘ေဒၚအမာ ေသတယ္ ၾကားတယ္၊ ဟုတ္သလား’ လို႔ေမးတဲ့သူက လာေမးၾကေသးတယ္ ဆိုပဲ။ အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့၊ အေမလူထုေဒၚအမာကိုယ္တိုင္ ပင္တိုင္ေရးေနတဲ့ ‘မိုး - ဂ်ာနယ္’ ကေန ‘တုံးေက်ာ္မ’ ဆိုၿပီး ျပန္ေရးျပခဲ့ဖူးတာ က်ေနာ္တို႔ဖတ္ရဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (၂၀၀၅)ခုႏွစ္ကအေမ့အသက္ (၉၀)ျပည့္အျဖစ္ ေတာင္သမန္အင္းေစာင္းက ကိုပညာရဲ႕ ေတာင္ေလးလုံးေက်ာင္းမွာ အခမ္းအနားပြဲ လုပ္ႀကတဲ့အခါ၊ အရင္က ‘လမင္းတရာ အၿငိမ့္’ ကို ေခါင္းေဆာင္ကခဲ့တဲ့ မေဌးေဌးျမင့္(ပန္တ်ာ ေဌးေဌးျမင့္)က အေမ့ရဲ႕ေရွ႕ေမွာက္မွာပဲ ပထမဆုံး ဂုဏ္ျပဳအဖြင့္အျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ ေလဘာတီရဲ႕ ‘တုံးေက်ာ္မ’ သီခ်င္းကို သီဆိုၿပီး ဂါရ၀ျပဳ ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တာကိုလဲ ဗြီစီဒီအျပားေပၚကေနတဆင့္ က်ေနာ္တို႔မွတ္မွတ္ရရ ၾကည့္လိုက္ရဖူး ပါတယ္။ အေမကအတီးမပါ အဆိုပိုင္ပိုင္နဲ႔သီဆိုျပသြားတဲ့ မေဌးေဌးျမင့္ရဲ႕တုံးေက်ာ္မသီခ်င္း ကိုနားဆင္ရင္း လွလွပပႀကီးျပဳံးလို႔မဟုတ္လား။ ေဟာ..မၾကာေသးခင္ တေလာေလာက္ကပဲ၊ မႏၱေလးမွာ နအဖဖက္သား လူရမ္းကားႏြယ္၀င္ မသမာအဖြဲ႔၀င္တခ်ဳိ႕က အေမလူထုေဒၚအမာ ကို ေအာက္လမ္းနည္းေတြနဲ႔ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုစကားတင္းဆိုလာၾကတဲ့အသံေတြ တေက်ာ့ျပန္ ထြက္ေပၚလာတာ ၾကားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

အေမ့ကေလာင္ကို ေရာင္ျခည္မထြက္ႏိုင္ေအာင္ အေမွာင္ခ်၊ ပိတ္ၾက ပင္ၾကဦးမလား ေတာင္ မသိပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမကေတာ့သတၱိရွိရွိ ႏွလုံးေသြးနဲ႔တုံးေက်ာ္မ သီခ်င္းသံကို နားဆင္ရင္း လွလွပပႀကီးျပဳံးေနဦးမွာပါပဲ။

(၃)

အေမလူထုေဒၚအမာဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေမြးသကၠရာဇ္ အတူတူ တခုတည္း ဖြား၊ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ဖြား ဆိုေတာ့၊ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ အသက္ (၉၂) ႏွစ္ေတာင္ ရွိပါၿပီ။ မၾကာမီ ရက္ပိုင္း အတြင္း၊ ႏုိ၀င္ဘာ (၂၉) ရက္ေန႔ဆိုရင္အသက္ (၉၂) ႏွစ္တင္းတင္းႀကီး ျပည့္ေတာ့မွာပါ။

ႏွစ္စဥ္လိုလို ေမြးေန႔က်င္းပေနက်၊ ေတာင္သမန္အင္းေစာင္းက ေတာင္ေလးလုံး ေက်ာင္းမွာ အသက္ (၉၀) ျပည့္ပြဲကို (၂၀၀၅)ခုႏွစ္က က်င္းပႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့၊ မႏွစ္က (၂၀၀၆) ခုႏွစ္ကေတာ့ အသက္ (၉၁) ႏွစ္ျပည့္ပြဲကို က်င္းပႏိုင္ခြင့္ ပိတ္ပင္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေကာ - က်င္းပႏိုင္ခြင့္ ရပါ့မလား။

ဒီႏွစ္ဟာ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕အသက္ (၉၂) ေျမာက္ျဖစ္သလို၊ အေမလူထုေဒၚအမာ ရဲ႕ - အေမကိုယ္တိုင္ ေခါင္းစည္းတပ္ၿပီး မၾကာမၾကာေရးဖြဲ႔ေလ့ရွိတဲ့ (ငယ္ကကၽြမ္းတဲ့ ခင္ပြန္း သည္သို႔) ဆိုတဲ့ ငယ္ကကၽြမ္းတဲ့ခင္ပြန္းသည္ လူထုဦးလွ ကြယ္လြန္ခဲ့တာ (၂၅) ႏွစ္ေျမာက္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၇)ရက္ေန႔က ကြယ္လြန္ဆုံးပါးသြားခဲ့ရတဲ့ လူထုဦးလွ ဟာ ၁၉၁၀ ျပည့္ ဇန္န၀ါရီ (၁၉) ရက္ေန႔ဖြားပါ။ အခုခ်ိန္အထိ ရွိဦးမယ္ဆိုရင္ (၉၇) ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ၿပီေပါ့။ ေနာက္ (၂) ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထဲဆိုရင္ လူထုဦးလွရာ ျပည့္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ လူထုဦးလွရာျပည့္ပြဲကို အေမလူထုေဒၚအမာကိုယ္တိုင္ ဦးစီး က်င္းပသြားတာျမင္ခ်င္သလို၊ အေမကိုယ္တိုင္ အေမ့ရာျပည့္ပြဲကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ သြားေရးကိုလဲ တမ္းတမ္းတတ ဆႏၵျပဳမိေနပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕စာေတြနဲ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့ရ ဖူးေပမဲ့၊ အေမလူထုေဒၚအမာကို စတင္ေတြ႔ဖူးတာကေတာ့ က်ေနာ္အသက္ (၃၀) ေက်ာ္မွပါ။ အေမလူထုေဒၚအမာတို႔ လူထုဦးလွတို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ၾကံဳေတြ႔ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးၿပီး၊ နာမည္ ကိုေတာင္ မေခၚခ်င္လြန္းလို႔- ‘ဟိုအထဲ’ လို႔အမွတ္သညာျပဳထားၾကတဲ့ ‘ေထာင္ထဲ’ ကေန ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာမွ စတင္ေတြ႔ရဖူးတာပါ။ ႏွစ္ကေတာ့ ၁၉၈၆ လား၊ ၁၉ဂ၇ လား၊ သိပ္မကြဲျပားလွေတာ့ေပမဲ့၊ စာဆိုေတာ္လႀကီး ဆိုတာကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ မွတ္မိေနပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္မွာ ေထာင္ထဲမွာတုန္းက အတူေနဘက္ တကသ - ဗကသေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း အကို ႀကီးကိုလွေရႊတို႔ရဲ႕ ဘိုကေလးစာေပေဟာေျပာပြဲ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္။ အကိုႀကီးကိုလွေရႊတို႔နဲ႔ လုပ္တူကိုင္ဖက္ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္းႀကီး တေယာက္က ‘ႏွစ္စဥ္ ဘိုကေလးၿမိဳ႕မွာ က်င္းပလာခဲ့တဲ့ စာဆိုေတာ္ေန႔စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ ဟာ မဆလႏြယ္၀င္ စာေပသမားေယာင္ေယာင္ တဦးကခ်ည္းပဲ၊ သူ႔ေျခသူ႔လက္လုပ္ၿပီး ဖိတ္ တာၾကားတာ ဦးစီးလုပ္ကိုင္ေနတာဟာ တႏွစ္မွလူသူေလးစားစရာ တူတူတန္တန္စာေရးဆရာ စာေရးဆရာမႀကီးေတြ မပါဖူးဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ အတိုက္ခံလုပ္ၿပီး တူတူတန္တန္စာေပ ေဟာေျပာပြဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပမယ္ဆိုၿပီး တာ၀န္ယူလာခဲ့ၿပီ၊ အဲဒီအတြက္ ၀ိုင္းၿပီးအကူအညီ ေပးၾကပါအုန္း’ ဆိုၿပီး ကိုလွေရႊအားကိုးနဲ႔ ကိုလွေရႊေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာရာကေန က်ေနာ္နဲ႔ပါ ဆုံျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကိုႀကီးကိုလွေရႊက ‘ေဟ့ေကာင္ - မင္း အကူအညီေပး အုန္း ’ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကိုေျပာေတာ့၊ က်ေနာ္က က်ေနာ္နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ မႏုႏုရည္ (ႏုႏုရည္ - အင္း၀) တို႔ကိုေျပာျပၿပီး ထပ္ဆင့္အကူအညီ ေတာင္းပါတယ္။ မႏုႏုရည္က မႏၱေလးက လူထုေဒၚအမာ ကိုပါ ရေအာင္ဖိတ္ေပးမယ္ တာ၀န္ယူၿပီး သူပါဘိုကေလးေဟာေျပာပြဲကို လိုက္ေဟာဖို႔တာ၀န္ ယူပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ဘိုကေလးမွာက်င္းပတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲဟာ ဘယ္ႏွစ္ကနဲ႔မ ွမတူ ေအာင္ တူတူတန္တန္ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ (ဆရာဂ်မ္းတို႔၊ ဆရာစြမ္း တို႔ေတာင္ ပါ၀င္ေဟာေျပာျဖစ္ေသးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းေတာ့ မမွတ္ေတာ့ပါ။)

က်ေနာ္မွတ္မိေနတာကေတာ့ ဘိုကေလး စာေပေဟာေျပာပြဲအတြက္ အေမလူထုေဒၚ အမာ မႏၱေလးကေန ရန္ကုန္ကိုဆင္းလာေတာ့၊ အကိုႀကီးကိုလွေရႊနဲ႔က်ေနာ္ဟာ အေမလူထု ေဒၚအမာကို သြားႀကိဳၾကပါတယ္။ မႏုႏုရည္တို႔လင္မယားရဲ႕ အကူအညီနဲ႔အေမလူထုေဒၚအမာ တည္းေနက် ရန္ကုန္ကဦးေအးၾကည္ရဲ႕အိမ္အထိ သြားေတြ႔ျဖစ္ၾကတာပါ။ အေမလူထု ေဒၚအမာကေတာ့ ျပဳံးျပဳံး ျပဳံးျပဳံးနဲ႔ပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အေမေဒၚအမာဟာ အသက္(၇၀) ေက်ာ္ အရြယ္ရွိေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ သြက္သြက္လက္ရွိတုန္း၊ သြားႏိုင္ လာႏိုင္တုန္းေပါ့။

အေမလူထုေဒၚအမာနဲ႔က်ေနာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဆုံဖူးရတာကေတာ့ လူခ်င္းမဟုတ္ပါ။ စာ ခ်င္းလဲ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္စရာအျဖစ္တခုအျဖစ္ တိုက္ တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မွတ္မွတ္သားသားျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သမိုင္း၀င္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံလႈပ္ ရွားမႈႀကီးနဲ႔လဲ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနတာေၾကာင့္မို႔ပါ။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီး ေျမတုန္ ဟီးေအာင္ ေပၚထြန္းေနစအခ်ိန္ႀကီးမွာ၊ ဘားေကာင္စီေက်ညာခ်က္ ထြက္ေပၚလာၿပီး မၾကာခင္ မွာပဲ၊ က်ေနာ္တို႔စာေပအႏုပညာရွင္ေတြကလဲ မဆလစစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့ ေက်ညာခ်က္တေစာင္ လက္မွတ္ေတြေရးထိုး လႈပ္ရွားခဲ့ၾကပါတယ္။ တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္သူ ေတြက ေနရာအသီးသီးခြဲၿပီး လက္မွတ္ေရးထိုး ေကာက္ခံရယူရာမွာ က်ေနာ့္ရဲေဘာ္ အယ္ဒီတာတဦးက က်ေနာ့္ဆီ လက္မွတ္ယူဖို႔ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ‘ခ်ယ္ရီ မဂၢဇင္း’ အယ္ဒီတာအဖြဲ႔၀င္တဦးျဖစ္တဲ့ ‘ကိုထြဋ္’ ရဲ႕စားပြဲေပၚမွာပါ။ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ ေပးလာသူကေတာ့ ဆရာေမာင္ကိုယုရဲ႕လူရင္း၊ ဆရာေမာင္ကိုယု နာယကလုပ္ေနတဲ့ ‘ျမတ္ေလး’ မဂၢဇင္းက ေနာက္ကြယ္အယ္ဒီတာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က တက္တက္ ႂကြႂကြနဲ႔ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးဖို႔၊ က်ေနာ့္ဆီ ထိုးေပးလာတဲ့ စာရြက္ျဖဴကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အေပၚဖက္မွာ လက္မွတ္ေတြ တခ်ဳိ႕အစီအရီ ထိုးထားၿပီးသား ျဖစ္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ့္ဆီ ေပးလာတဲ့ စာရြက္ျဖဴေပၚမွာ၊ က်ေနာ္ လက္မွတ္ေရးရထိုးရမယ့္ေနရာရဲ႕အေပၚမွာ ေနာက္ဆုံးလက္မွတ္ေရးထိုးထားတာကေတာ့ ဆရာ ‘လူထု စိန္၀င္း’ ပါ။ ဆရာလူထုစိန္၀င္းရဲ႕ အေပၚမွာ ကပ္လ်က္သား ေတြ႔ရတာကေတာ့၊ အေမ ‘လူထုေဒၚအမာ’ ပါပဲ။ အေမလူထု ေဒၚအမာနာမည္နဲ႔ လူထုေဒၚအမာ ကိုယ္စားဆိုၿပီး ဆရာလူထုဦးစိန္၀င္းကပဲ လက္မွတ္ထိုး ထားပါတယ္။ ‘လူထုေဒၚအမာရဲ႕ ဖုန္းနဲ႔လွမ္းၿပီး အေၾကာင္းၾကားခ်က္အရ’ ဆိုၿပီးလဲ ဆရာလူထု ဦးစိန္၀င္းက ေဖၚျပေရးသားထားၿပီး လက္မွတ္ေရးထိုးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲ ခုန္သြားရျပန္ပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာဆိုတာ အဲဒီလို အေမမ်ဳိးပါကလား။ လူထုအေရး လူထုတိုက္ပြဲေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္၊ ဘယ္ေနရာကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွိရာေနရာ ၾကားရာ အရပ္ကေန တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ပူးေပါင္းတတ္သူပါကလား။ လူထုအေရးအတြက္ လူထု ဖက္ကေန လူထုတိုက္ပြဲေတြနဲ႔အစဥ္ထာ၀ရ တသားတည္း က်ေနတတ္သူမ်ဳိးပါကလားလို႔ မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ အေမတို႔လူထုဦးစိန္၀င္းတို႔ရဲ႕ ေအာက္ေျခကပ္ လ်က္သားကေန ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီစာရြက္ ေပၚမွာပဲ အဲဒီေနရာနားမွာပဲ လက္မွတ္ထိုးေပးသူကေတာ့ ကာတြန္းကို၀င္းထြန္း (အခု ျပည္ပ ေရာက္ - ကာတြန္း မစၥတာဘားမား) လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္မွတ္မိေနပါတယ္။

အေမနဲ႔လူခ်င္း ေနာက္ဆုံးေတြ႔ဆုံျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့၊ ၁၉ဂဂ ခုႏွစ္အကုန္ ဂ၉ ခုႏွစ္ဆန္း ကာစထဲမွာပါပဲ။ အေမ့ရဲ႕အိမ္ အေမ့ရဲ႕ ‘လူထု’ တိုက္ထဲမွာပဲ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ က်ေနာ္တို႔အကိုႀကီးကိုလွေရႊတို႔ပါ ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းျဖစ္ခဲ့ႀကတဲ့ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ ေပၚေပါက္ၿပီးစ၊ သိပ္ေတာင္ကာလ မၾကာျမင့္လွေသးတဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ႏွင္းေတြေ၀ေနဆဲ ေဆာင္းကာလႀကီးအတြင္းမွာပါပဲ။

မႏၱေလးသား ရဲေဘာ္ႀကီးတဦးနဲ႔အတူ အေမ့အိမ္ကို ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ၾကတာပါ။ လူထုတိုက္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းေလးအတြင္း က်ေနာ္တို႔ကိုလွေရႊတို႔ ေရာက္ရွိသြားခ်ိန္မွာ အေမက အျပဳံးလဲ့လဲ့ေလးနဲ႔ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ေဘးနားမွာ ဖတ္လက္စလို႔ထင္ရတဲ့ စာအုပ္တအုပ္နဲ႔ အဲဒီ စာအုပ္ေလးေပၚမွာ မ်က္မွန္ေလးတလက္ တင္ထားတာလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီက်ေတာ့မွပဲ က်ေနာ္က အေမ့မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာသတိထားၿပီး ၾကည့္မိပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီျဖစ္ေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ အိုႀကီးအိုမနဲ႔ ဇရာေထာင္းေနတဲ့ပုံ၊ အားအင္ ကုန္ခမ္း ညိႇဳးႏြမ္းေဖ်ာ့ေတာ့ေနတဲ့ပုံ မေပါက္ေသးပါ။

က်ေနာ္က အေမလူထုေဒၚအမာကိုယ္တိုင္ တခ်ိန္ကေရးဖြဲ႔ျပခဲ့ဖူးတာလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေရးေတးေတးထင္ေနတဲ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ႐ုပ္ပုံဘြဲ႔စာပန္းခ်ီျခယ္သခ်က္ စကားလုံးစာပိုဒ္တခ်ဳိ႕ကို ဖ်တ္ကနဲအမွတ္ရမိလိုက္ပါတယ္။ အေမေရးသားျပဳစုခဲ့တဲ့ ‘ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း’ အတၱဳပၸတၱိစာအုပ္ႀကီးထဲမွာပဲလို႔ ထင္မိေနပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ - ‘ - - ဗမာပီသတဲ့႐ုပ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာလဲ ေမးလာရင္၊ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကို ထိုးျပ လိုက္စမ္းပါ၊ ဆရာႀကီးရဲ႕႐ုပ္ရည္ဟာ အင္မတန္ ဗမာပီသလွပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ႏွာတံဟာ ေသေသခ်ာခ်ာပန္းပုထုၿပီး တင္ထားသလို ေျဖာင့္ေျဖာင့္စင္းစင္းနဲ႔ ႏွာတံေပၚေပၚ လွပလွပါ တယ္’ လို႔ဆိုတဲ့ ဖြဲ႔ဆိုေရးသားထားခ်က္ပါပဲ။ တိတိက်က်ေတာ့ မမွတ္ေတာ့ပါ။ အေမလူထု ေဒၚအမာကိုယ္တိုင္ ေရးသားျပခဲ့တာလို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး စြဲထင္ေနမိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလိုပါပဲ၊ အေမလူထုေဒၚအမာကိုလဲ ေလးေလးစားစားေငးေမာၾကည့္မိရင္း က်ေနာ္က ‘ဗမာအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ရဲ႕ ႐ုပ္ပုံဟာဘယ္လိုမ်ားပါလဲလို႔ ႏိုင္ငံျခားသားဒါမွမဟုတ္ ေလ့လာ သိရွိလိုသူ တဦးဦးကမ်ားေမးလာရင္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕အေမ လူထုေဒၚအမာရဲ႕႐ုပ္ပုံကိုပဲ နမူနာ အျဖစ္ ထိုးျပလိုက္စမ္းပါ’ လို႔ပဲေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ အင္မတန္ဗမာပီသလွပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခားေပၚလြင္ေနတာကလဲ ႏွာတံလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ မ်က္ခုံးေမႊးကလဲ ရွည္လ်ားလွတဲ့ ႏွာတံနဲ႔လိုက္ဖက္ညီေအာင္ ေပၚေပၚလြင္လြင္ ရွိလွပါတယ္။

အေမလူထုေဒၚအမာက က်ေနာ္တို႔ကို လဖက္ရည္ေတြ မုန္႔ေတြနဲ႔လဲ ဧည့္ခံလိုက္႐ံုမက၊ (လဖက္ရည္အခ်ဳိေတြ မုန္႔ပဲသေရစာေတြနဲ႔ မဆီမဆိုင္ႏိုင္လိုက္တာလို႔ပဲ ဆိုခ်င္ဆို) အညာ ထြက္ပစၥည္းစစ္စစ္ အညာဇီးခ်ဳိသီးေတြနဲ႔လဲ ဧည့္ခံလိုက္ပါေသးတယ္။ ဇီးခ်ဳိသီးေတြကို ပန္းကန္ျပားေလးထဲမွာ ထည့္လို႔ေပါ့။

အေမလူထုေဒၚအမာဆီကို က်ေနာ္တို႔လာခဲ့ၾကတာက အေမ့ကို လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ ခ်င္ စကားစျမည္ ေျပာခ်င္လို႔သာမက၊ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ ဖြဲ႔စည္းလႈပ္ရွား ေနၿပီ၊ အဲဒီအတြက္ပါတီရံပုံေငြ အလွဴေငြထည့္ဖို႔ လာေရာက္အလွဴခံၾကတာလဲ အေၾကာင္း တခ်က္အျဖစ္ ပါပါတယ္။

အေမက ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီအတြက္ အလွဴေငြ (၂၀၀) လားပဲ ထည့္လိုက္ပါေသး တယ္။ အဲဒီတုန္းက အလွဴေငြ (၂၀၀) ဆိုတာ သိပ္နည္းလွတဲ့ေငြ မဟုတ္ပါ။ ပါတီဖြဲ႔စည္းမွတ္ ပုံတင္ေၾကးတခုလုံးမွ က်ပ္ (၅၀၀) ပဲ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မဟုတ္လား။

( ၄ )

ျပည္တြင္းမွာ ေနလို႔မရေတာ့လို႔ ျပည္ပကိုထြက္လာရေတာ့တဲ့အခ်ိန္အထိ၊ က်ေနာ္ ေနာက္ဆုံးထြက္လာခဲ့ရတဲ့ ေနရာဟာလဲ မႏၱေလးပါပဲ။ အခုလို ႏွင္းေတြ တေ၀့ေ၀့ေ၀ေနတဲ့ ေဆာင္းတြင္းကာလႀကီးမွာပါပဲ။ အ႐ုဏ္ေတာင္ မလာတတ္ေသးတဲ့ ေဆာင္းတြင္းနံနက္ေစာ ေစာ ျမဴရိပ္ေ၀ေ၀ေတြၾကားထဲမွာ လြမ္းစရာ့မႏၱေလးကို ဆြတ္ဆြတ္က်င္က်င္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရပါ တယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စြဲလန္းခဲ့ဖူးတဲ့ျမင္ကြင္း၊ မႏၱေလးနန္းၿမိဳ႕႐ုိးနဲ႔ က်ဳံးရိပ္ေရျပင္ ညိဳ႕ညိဳ႕ဟာ မလင္းႏိုင္ေသးတဲ့အေမွာင္စေတြၾကားထဲမွာ မႈိင္းမႈန္ေ၀ရီ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

နယ္စပ္တဖက္ျခမ္းဆီ ေရာက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာလဲ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ အသံ ကို ေလလႈိင္းေပၚေတြကတဆင့္ အခါအားေလ်ာ္စြာ ၾကားေနရပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ (ဂ၀) ျပည့္ေမြးေန႔ … (၉၀) ျပည့္ေမြးေန႔ ... စသျဖင့္စသျဖင့္ေတြသာမက၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ ျပည္တြင္းအေျခအေနေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့၊ ဒီမိုကေရစီေရးအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ အျမင္၊ လူထုေဒၚအမာရဲ႕သေဘာထား၊ လူထုေဒၚအမာရဲ႕အသံေတြ ...

အသက္အရြယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကီးလို႔ဇရာေတြ ဘယ္ေလာက္ေထာက္ေထာက္၊ ေဒၚအမာဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါေလာက္ေအာင္ ကိုက္ညီေနလြန္းလွတဲ့ အေမေဒၚအမာရဲ႕ ခိုင္မာလြန္းလွတဲ့ လူထုရပ္တည္ခ်က္ လူထုအတြက္ အသံေတြကျဖင့္ - ၾကားရ ၾကားရေလတိုင္း ဦးၫႊတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ‘လူထုေဒၚအမာ’ ဆိုတာ ‘လူထု ေဒၚအမာ’ ျဖစ္ခဲ့ရတာကိုး - လို႔လဲ ရင္တြင္းကပါ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ နားလည္ခဲ့ ရပါတယ္။ ။

( ၀င္းတင့္ထြန္း)

၁၅-၁၁-၂၀၀၇

(ႏုိ၀င္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕အသက္ (၉၂) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ကို အထိမ္းအမွတ္ျပဳ ဦးၫႊတ္လိုက္ပါတယ္။ )

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...